Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 20 - 145. Staar

zaterdag 25 mei 2019

Veel te jong, volgens de specialisten: staar. Dat zeiden ze bijna drie jaar geleden in het ziekenhuis in Den Bosch, waar ik aan mijn rechteroog geopereerd moest worden. En ze zeggen het in de oogkliniek in Papendrecht, waar nu het linkeroog aan de beurt is
 



Met deze nieuwe operatie is hopelijk het zichtprobleem opgelost dat mij sinds die eerste operatie tart. Met mijn linkeroog zag ik nog steeds goed van dichtbij en na de ingreep met het rechteroog goed van veraf. Motivatie oogarts: geen bril meer nodig, want in de auto doet je rechteroog zijn werk en als je leest het linker. 

Al snel was echter duidelijk dat het zichtverschil tussen die twee te groot was, waardoor ik inderdaad nooit een bril op hoefde, maar wel andere problemen kreeg, zoals diepte niet kunnen inschatten. Van een roltrap durf ik sindsdien niet meer af en zelfs gewone trappen boezemen altijd angst in.

“Verkeerde keuze,” zegt de nieuwe oogarts, “maar wel te verdedigen.” Toch is nu, in beter overleg tussen arts en patiënt, gekozen voor eenzelfde lens als rechts, waardoor het probleem hopelijk vermindert, maar… ik zal dus aan een leesbril moeten.

Veel te jong voor een leesbril? Nee, dat geldt dan weer niet.  

Archief 2019