Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 20 - 144. Midvliet FM [2/3]

vrijdag 24 mei 2019

Vervolg van gisteren.


Citaat uit Van veel te veel een spaarzaam deel. Michel van der Plas:
Ik nam mijn cabaretwerk nog steeds zo weinig serieus als ‘beroepsbeoefening’, dat het me tot die tijd eigenlijk niet zoveel kon schelen of mijn naam wel werd genoemd. Tot er iets vervelend gebeurde. Voor Frater Venantius ontving ik een afrekening van de Buma, de organisatie die onder meer verantwoordelijk is voor het beschermen en betalen van auteursrechten. Tot mijn opperste verbazing zag ik dat mij slechts een kwart van de rechten van dat nummer was toebedeeld. Ik heb toen meteen gebeld en vroeg hoe dat zat. Ik ging er immers van uit dat het voor de helft op naam stond van componist Harry Bannink en voor de andere helft voor mijn rekening kwam. Ik kreeg te horen dat Sonneveld de helft had geclaimd en dat de andere helft zou worden verdeeld over Bannink en mij. Ik ben woedend geworden en ik heb een afspraak met ze gemaakt. Want toen ik het lied nog eens goed beluisterde, ontdekte ik inderdaad dat enkele zinnen niet van mij waren. Maar die waren er slechts voor de gelegenheid in gestopt. Het betrof hier immers die opname van het Grand Gala, waar Wim Sonneveld iets zegt over Marlène Dietrich. […]
Men heeft bij de Buma toen tot op de seconde nagerekend hoe het zat met de auteursrechten van dit nummer. Uiteindelijk zouden Sonneveld in plaats van de helft dus slechts enkele procenten toekomen. Nou, die wilde ik hem niet onthouden. Er is een brief van de Buma naar Sonneveld gegaan, waarin men precies uiteenzette hoe de vork in de steel zat. Men verzocht hem dringend het geld terug te storten, daar dat hem niet toekwam. Sonneveld weigerde echter halsstarrig. […]
Omdat hij vasthield aan de helft van de auteursrechten van da nummer, ben ik naar het befaamde Amsterdamse advocatenkantoor Verdaasdonk gestapt. Vervolgens is Sonneveld wel door de knieën gegaan en het heeft onze verhouding tijdelijk verziekt. Later heeft hij ook nog wel gezegd dat ik het zo niet had moeten doen. Ik antwoordde dan dat hij blij mocht zijn dat er geen rechtszaak van gekomen is, want die had hij verloren.   

Waarom kies ik dit citaat? Omdat er bij het verschijnen van dit boek iets soortgelijks gebeurde.
Ik schreef niet alleen deze monografie over Michel van der Plas, maar stelde ook een uitvoerig ingeleide cd samen met repertoire van Cursief. Titel: Cursief. Hoogtepunten uit het roemruchte KRO-radioprogramma, 1967-1975. 27 liedjes en sketches, waarvan 19 van de hand van Van der Plas, die dan ook de spil van het schrijversteam was. En wat staat er vermeld als credits: samenstelling Evert de Vries en Frank Verhallen. 




En wat was de bijdrage van die Evert de Vries, toenmalig directeur van het Amsterdams Kleinkunstfestival dan wel? Nou, dat festival organiseerde een avond waarop Cursief nog één keer herleefde en daarom kwamen de royalties voor deze cd ook hem toe, vond hij, ook al deed hij helemaal niets. Anders dan bij Van der Plas en Sonneveld heeft het onze verhouding voorgoed verziekt.   



[Van deze heruitgave, in 2007, wist ik zelfs helemaal niet, totdat ik die in de boekwinkel zag liggen. Samenstelling? U raadt het al.] 

Archief 2019