Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte  om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 20 - 140. Fallisch fruit

maandag 20 mei 2019




Merel Bem schrijft deze zaterdag (4 mei) in de Volkskrant-rubriek Beeldvormers over een video-art kunstwerk dat verdween uit een expositie in  het Nationaal Museum te Warschau en… tot welk ludiek Pools protest dat leidde. 

De museumdirecteur had het filmpje Costumer Art van de Poolse kunstenaar Natalie LL (Lach-Lachowicz) laten verwijderen. In deze performance, al uit 1973, filmde zij zichzelf terwijl zij een banaan verorbert alsof het… Bekijk het hier.

Genoemde reden voor het verbod is dan ook: “Het museum is gekant tegen het tonen van werk dat jonge, gevoelige mensen zou kunnen irriteren.” Waarschijnlijk is het museum onder druk gezet door de conservatieve regering van Polen, die vaker kunstwerken verbiedt omdat ze “onbetamelijk” zijn. 

Reden voor progressieve politici en kunstenaars om te protesteren tegen deze staatscensuur. Hoe? Met bananen uiteraard. Het werd de protestactie Maandag Banaandag: met duizend bananendemonstranten voor het museum, die foto's van zichzelf plaatsten op sociale media. Dat leidde tot een stroom aan beelden van mensen met bananen in hun hand, in hun mond, op hun hoofd, in hun oor, tussen hun benen et cetera. Nogal melig en allerminst kunstzinnig.







Tijd om Bem te citeren:
Het werk van Natalia LL, waarmee dit alles begon, laat eveneens weinig aan de verbeelding over. Een jonge vrouw die uitdagend een fallisch stuk fruit eet – natuurlijk was de kunstenaar zich bewust van de nogal oppervlakkige seksuele connotaties van haar video. Consumer Art was op het eerste gezicht dan ook een glasheldere feministische middelvinger naar het patriarchaat. 




Maar Natalia’s jaren-zeventigbanaan verwees ook nog naar iets anders, iets belangrijkers: overheidsbemoeienis. Onder het communisme waren fruit en andere gezonde producten schaars. Dankzij de overheersende regering hadden de Polen niet de vrijheid, niet eens de mogelijkheid om te eten wat goed voor hen was. Dáártegen was de kunstenaar in actie gekomen en daarbij heiligde het doel de middelen.

Noem me romantisch of grenzeloos naïef, maar nu zit ik dus stiekem te wachten op het bericht dat die enigszins flauwe bananenprotestactie de hele Poolse bananenbusiness uit het slop heeft getrokken. En dat terwijl ik niet eens van bananen houd.

Archief 2019