Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte  om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 19 - 134. Dierenleven [3/52]

dinsdag 14 mei 2019



We blijven nog maar even bij de dieren: de Amsterdamse kattenopvang De Poezenboot. Mooi meegenomen voor de vrijwilligersorganisatie: zij krijgt € 14.000 geschonken van Tweede-kamerlid Theo Hiddema. 
 




Zijn standpunten bevallen me allerminst, maar als ik een college over soorten humor moet geven, zou ik meteen een aantal van zijn uitspraken kiezen, want hij beheerst ze allemaal: de one-liner, het understatement, de hyperbool, ironie en sarcasme en ga maar door. Neem zijn motivatie om geld te geven aan De Poezenboot: “De menselijke soort kan me nu even het dak op.” Heerlijk.

Wat is er aan de hand: Hiddema krijgt een te hoge verblijfskostenvergoeding, omdat hij officieel geregistreerd staat in Maastricht, waar zijn advocatenpraktijk is gevestigd, maar in werkelijkheid in Amsterdam woont. Wie verder weg woont van het Binnenhof dan 150 kilometer, krijgt zo’n € 25.000 per jaar; anderen ‘slechts’ € 17.000.
Dit kwam aan het licht toen Eén vandaag en de Volkskrant die vreselijke Dion Graus betrapten op oplichting: € 8.000 per jaar. Die wilde (en wil!) de kamer laten geloven dat hij eveneens in Limburg – en nog steeds bij zijn moedertje – woonachtig is en daar ook dagelijks verblijft. Ook al weet de hele buurt dat hij er maar één keer per jaar uit Voorburg naar Heerlen komt, namelijk als zij jarig is. 

Hiddema zei niet te hebben geweten dat hij sinds 2017 méér krijgt dan waar hij recht op heeft en wilde – anders dan Graus dus – het te veel ontvangen geld terugstorten naar het parlement. Maar dat gaat dus niet, want volgens de Tweede Kamer is er ‘niks onrechtmatigs’ aan de vergoedingen voor Hiddema. 
Hiddema: “Ik sta met een zakje geld en ze willen het niet hebben. Er moet een wettelijke grond zijn om het geld te kunnen terugstorten en die is er niet. Zo is het mij ingepeperd.”

 



En dus schrijft hij zich nu officieel in te Amsterdam en schenkt die € 14.000 aan “een nobel doel”, want “k heb een intense liefde voor het kattenbeest en mijn kat Bram kijkt nu bewonderend naar me op.”

Archief 2019