Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) veranderde 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken. Vanaf juni 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan vier boeken in voorbereiding.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar
de inhoudsopgaven van 2021, 2020 (deel 1: A t/m F, deel 2: G t/m Ldeel 3: M t/m R, en
deel 4: S t/m Z), 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en (enkele van) najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat mijn dag al zolang ik mij herinner, altijd begint vóór vijf uur 's morgens, hoe laat het 's avonds ook wordt. En gezien mijn langdurige bestaan als avondmens - met beroepen als theaterjournalist, -programmeur- en directeur - lagen einde en begin vaak dicht bij elkaar en ze hebben elkaar ook dikwijls overlapt. Dan duurde de dag minstens 48 uur. Ik zie dat overigens niet als ijverige verdienste, maar als gelukkige bijkomstigheid. "Maar de slaap die je mist, gaat wel ten koste van je levensduur", voorspelde een arts mij ooit. Dat betekent: tien jaar minder geslapen, tien jaar minder geleefd? Geen win-winsituatie dus.

Week 19 - 132. Dierenleven [1/52]

zondag 12 mei 2019




Daar staan ze: klaar om op transport naar Nederland en Spanje te gaan. Mooie beestjes, die Ierse kalfjes: jong, speels en nieuwsgierig. En wat is hun toekomst? Eerst moeten ze die lange reis maken en dan verdwijnen ze in kleine individuele hokken met harde houten roostervloeren zonder stro, zaagsel of iets anders. Nooit meer buiten. Vreten tot je een paar maanden later geslacht wordt.




En toch: het ergste hebben de meeste dan al gehad, want dat is die lange reis vanuit Ierland. De Nederlandse dierenorganisatie Eyes on Animals controleerde de afgelopen maand 23 vrachtwagens die arriveerden in Frankrijk. Controleurs verbleven drie dagen in Tollevast. Op die rustplaats voor veetransporten mogen de dieren uit de vrachtwagens die per veerboot zijn aangekomen in de haven van Cherbourg. Als ze al het geluk hebben dat ze eruit mogen, want er zijn chauffeurs die de verplichte stop veronachtzamen en direct doorrijden naar hun bestemming. De maximaal toegestane reistijd is 19 uur, maar zo lang duurt de boottocht al. Komt er nog minstens tien uur bij! En er is weliswaar drinkwater aan boord via zuigspenen, maar bij inspectie bleek dat die veelal zijn gemaakt voor biggen en daardoor ongeschikt voor kalveren.

En de kalfjes die wèl ‘geluk’ hebben? Die worden bij het in- en uitladen ernstig mishandeld. De chauffeurs slaan en schoppen er lustig op los en trekken veelvuldig hardhandig aan oren. Let wel: de meeste beestjes zijn pas 17 dagen oud. Heel handig dus, dat water aan boord, want kalveren van pas een paar weken oud zijn nog volledig afhankelijk van moedermelk. 

En jij, lezer, eet jij nog kalfsvlees? Eet je überhaupt nog vlees? Kom toch eens onder je steen vandaan. 

Archief 2019