Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 19 - 132. Dierenleven [1/52]

zondag 12 mei 2019




Daar staan ze: klaar om op transport naar Nederland en Spanje te gaan. Mooie beestjes, die Ierse kalfjes: jong, speels en nieuwsgierig. En wat is hun toekomst? Eerst moeten ze die lange reis maken en dan verdwijnen ze in kleine individuele hokken met harde houten roostervloeren zonder stro, zaagsel of iets anders. Nooit meer buiten. Vreten tot je een paar maanden later geslacht wordt.




En toch: het ergste hebben de meeste dan al gehad, want dat is die lange reis vanuit Ierland. De Nederlandse dierenorganisatie Eyes on Animals controleerde de afgelopen maand 23 vrachtwagens die arriveerden in Frankrijk. Controleurs verbleven drie dagen in Tollevast. Op die rustplaats voor veetransporten mogen de dieren uit de vrachtwagens die per veerboot zijn aangekomen in de haven van Cherbourg. Als ze al het geluk hebben dat ze eruit mogen, want er zijn chauffeurs die de verplichte stop veronachtzamen en direct doorrijden naar hun bestemming. De maximaal toegestane reistijd is 19 uur, maar zo lang duurt de boottocht al. Komt er nog minstens tien uur bij! En er is weliswaar drinkwater aan boord via zuigspenen, maar bij inspectie bleek dat die veelal zijn gemaakt voor biggen en daardoor ongeschikt voor kalveren.

En de kalfjes die wèl ‘geluk’ hebben? Die worden bij het in- en uitladen ernstig mishandeld. De chauffeurs slaan en schoppen er lustig op los en trekken veelvuldig hardhandig aan oren. Let wel: de meeste beestjes zijn pas 17 dagen oud. Heel handig dus, dat water aan boord, want kalveren van pas een paar weken oud zijn nog volledig afhankelijk van moedermelk. 

En jij, lezer, eet jij nog kalfsvlees? Eet je überhaupt nog vlees? Kom toch eens onder je steen vandaan. 

Archief 2019