Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 18 - 130. I.M. Michael Wolf

vrijdag 10 mei 2019





Als je deze beroemde foto’s van de wolkenkrabbers in Hongkong ziet, weet je meteen dat ze van Michael Wolf zijn. Altijd alleen de woontorens en nooit de wolken erboven of de omgeving eronder en eromheen.
 




Ook overduidelijk van zijn hand: deze foto’s van tegen de ramen geperste forenzen tijdens het spitsuur in de overvolle metro van Tokio. 




En in 2017 toonde het Haagse Fotomuseum Den Haag niet alleen zijn foto’s, maar ook een installatie van veertig vierkante meter met zo’n twintigduizend in Chinese fabrieken vervaardigde stukken speelgoed.




In al zijn werk lijkt het om hetzelfde te gaan: het dagelijks leven in de grote stad, waar de mens is gereduceerd, geanonimiseerd tot een radertje in de machine... 


  


Zijn imposante fotoboeken liggen hier voor me op tafel.
 



  


De in Duitsland (München) geboren, in Amerika en Canada opgegroeide en sinds 1994 in China (Hongkong) woonachtige fotograaf, overleed donderdag jl. (25 april) aan een hartstilstand. Hij was pas 64 jaar oud. 
 

 

Archief 2019