Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 18 - 129. Onder de Korenmaat

donderdag 09 mei 2019



Zo mooi uitgegeven en toch goed betaalbaar. Ook Niet ik die denkt van Marjoleine de Vos. Slechts vier bladzijden, Onder de Korenmaat gedrukt en uitgegeven door De Hof van Jan in honderd exemplaren. Kost toch maar tien euro.

Ik schrijf vaak over deze bibliofiele uitgaven en dat zal ik blijven doen. Omdat soms de druk me verrukt (zoals deze: zwaar gevergeerd papier en met een bijzonder schutsblad, dat kunstig is vervaardigd in Thailand), dan weer het beeld, dan weer de tekst en… meestentijds de combinatie van dat alles. 

Niet ik die denkt. Gedicht over de dood, geschreven naar aanleiding van de dood van een broer. Maar niet te veel aandacht voor privéleed, schrijft de dichteres: dat gisteren mijn broer – of ga ik daar alweer te ver?

Terug van de particuliere naar de universele vraag: Wat hier gebeurt, dàt moet het leven zijn. [… ] Leven is slechts wat je nu ziet, wat hier is steeds opnieuw. Of  nee, dit alles nu en in je kop of hart steeds wat er eerder was en maakt dat deze dag zo is.

Archief 2019