Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 17 - 119. Jusseret

maandag 29 april 2019



Prachtige rubriek Uitgelicht van Olaf Tempelman in de Volkskrant van 17 april. Hij schrijft over de Brusselse fotograaf Lionel Jusseret (1998). Die nam dienst in een verzorgingstehuis met dit doel (ik citeer Tempelman): om te kunnen zien waar de reis eindigt van mensen die niet op middelbare leeftijd ziek worden, onverwacht een hartstilstand krijgen, worden getroffen door een noodlottig ongeval of ten prooi vallen aan andersoortig onheil – waar de reis eindigt van mensen die, kortom, alles hebben weten te overleven. De titel van de fotoserie […], Home, refereert zowel aan het tehuis als aan het einde van de reis door het leven.




Nog een citaat:
Lionel Jusseret deelde zijn grote fotoserie […] op in vier kleinere series, met als titels LiefdeGeriatrieVeroudering en Schemering. In Liefde zien we mensen die samen oud werden; in Geriatrie het decor van hun verzorging; in Veroudering vele vormen van geestelijke en lichamelijke aftakeling. In Schemering, ten slotte, valt het duister binnen in de letterlijke betekenis van het woord.
Jusseret ziet zijn serie graag vergezeld gaan van een citaat van de legendarische Italiaanse fotograaf Mario Giacomelli (1925-2000). Die schreef naar aanleiding van zijn fotoreportages over bejaardenhuizen: ‘We ontdekken de versluierde ogen van mannen en vrouwen aan het einde van hun reis, het fysieke verval, de afstand tot de wereld, de degradatie van de persoonlijkheid en de vragen waarvoor een heel bestaan niet volstaat om ze te kunnen beantwoorden: waarom eindigt een levenlang vechten op deze wijze?’

Archief 2019