Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 15 - 108. Paardentraan

donderdag 18 april 2019




De foto is vaak gedeeld op sociale media de afgelopen week. Paardentrainster Moniek Valk fotografeerde vrijdag (12 april) een ‘huilende merrie’ bij een paardenfokkerij in Sprundel (Noord-Brabant). 

Uit het Brabants Dagblad van zaterdag:
De geboorte van een veulen blijft voor Moniek Valk een bijzondere gebeurtenis. In de meeste gevallen gaat het ook goed en komt het veulen gezond ter wereld, maar afgelopen vrijdag moesten bij de fokkerij […] alle zeilen bijgezet worden om de paardenbaby […] te redden. […] Wat bleek: de merrie lag in een verkeerde houding en blokkeerde daardoor een gezonde uitdrijving. ,"We moesten heel snel met een oplossing komen anders zou het veulen het niet gaan redden. […] Uiteindelijk waarschuwde de fokker de dierenarts die met spoed ter plekke kwam. Die probeerde nog van alles, maar moest al snel constateren dat het veulen inmiddels al was overleden. Hij was er bovendien bang voor dat ook de merrie het niet zou gaan overleven als het jong niet binnen een paar uur zou worden weggehaald. We hebben uiteindelijk door middel van een shovel het paard opgetild en het veulen op die manier veilig kunnen verwijderen. Nogal gruwelijk om het op zo'n manier te doen, maar we hadden helaas geen andere keus.” 

De merrie leek uiteindelijk niets te mankeren, maar was wel compleet in shock. 

Nog een stukje uit het Brabants Dagblad:
Moniek Valk: ”Ze stond vlakbij haar overleden baby en je kon goed zien dat het verlies haar veel pijn deed. Toen ik wat meer dichterbij kwam, zag ik zelfs een traan over haar hoofd rollen. Toen ik dat zag, brak mijn hart in duizend stukjes. Aan de andere kant vond ik het ook heel mooi en bijzonder. Zoiets had ik echt nog nooit eerder gezien.”

Ik vroeg mij af of dieren wel kunnen huilen of dat het toch iets anders is, zoals inspanning en/of stress. 

Weer het Brabants Dagblad:
Ellen de Boer, een psycholoog die gespecialiseerd is in gedragstherapie bij dieren, weet het niet zeker. “Dat paarden verdrietig kunnen zijn en kunnen rouwen, dat staat vast”, zegt ze."Paarden zijn heel sociale dieren die zich snel hechten aan mensen en andere dieren. Zeker als een paard haar jong verliest, dan kan dat net zo hard aankomen als bij mensen. Maar of ze er ook om kunnen huilen? Ik vind het lastig…" 
Volgens gedragsbioloog Claudia Vinke houden diverse wetenschappers die dieren in het wild of in dierentuinen observeren er verschillende theorieën op na. "Zo zou de Afrikaanse olifant niet, maar de Indische olifant wel huilen bij verwondingen, de ene apensoort wel en de andere weer niet. De vraag of dieren kunnen huilen van verdriet is dus niet zo eenvoudig te beantwoorden. Eerst moet je zeker weten dat een dier verdriet heeft, en dan kun je vaststellen of huilen een van de uitingsvormen van dat verdriet is”, schreef ze eerder.
Marc Hauser, hoogleraar psychologie aan de Harvard University, tast eveneens in het duister. "Waarom de mens de enige soort is die huilt met tranen, weten we niet”, zo citeerde Trouw hem eens. ,"Het is net als met het ontstaan van taal. We hebben nog te weinig fossiele gegevens en te weinig kennis van de hersenen om die vragen te beantwoorden. Dan vervallen we snel in het bedenken van verhalen die plausibel klinken, maar moeilijk experimenteel te testen zijn.”

Hoe dan ook: het is een mooie foto, die me ontroerde. En fijn dat de merrie het wèl heeft gered – nou ja, dat dacht ik. Want terwijl ik nog aan het nadenken ben of ik iets over die foto wil schrijven, blijkt ook de merrie overleden te zijn.

Archief 2019