Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn op deze site niet meer terug te lezen.
Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden:
de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad.

Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet meer uit
losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd;
begin juni laat ik ook die voorwaarde los: logboeken zjn voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

Wel besluit ik eind maart 2019 om, met terugwerkende kracht, de logboeken van 2019 te nummeren, zodat zij makkelijker terug te vinden zijn - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend
schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende.
Met de links hierna ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Week 14 - 101. Meit = Keizers [4/4]

donderdag 11 april 2019

Vervolg van gisteren.





Omdat je op voorhand al op je hoede bent voor zijn vervreemdende aard, kijk je al goed naar die sticker op de voorkant van Twee luitenanten, het literaire debuut van Stefano Keizers:
INTRODUCTIEPRIJS. Van € 19,99 voor € 17,99. 1-11-2018 t/m 31-1-2019
Maar nee, daar is niks mis mee. Als uitzondering op al het andere, zo zal blijken.

Dan de achterkant, want die lees je toch het eerst:
Het is 12.00 uur. Dit verhaal speelt zich af in de nabije toekomst. Deborah is er met iemand uit Breda vandoor gegaan. Haar jongere zus, Michelle, woont ook in Breda. Beiden fietsen dag in dag uit naar hun werk, dat zich in de buurt van Breda afspeelt. Op de fiets worden ze dikwijls natgeregend. Wellicht dat Deborah er daarom met iemand uit Breda vandoor is gegaan. De familiedokter is er ook vandoor gegaan met iemand uit Breda. Dat is een van de vele overeenkomsten tussen hem en Deborah. De meeste mensen die ervandoor gaan met iemand uit Breda hebben wel eens gefietst in hun leven. Peter is er ook vandoor gegaan met iemand uit Breda.

Oei, dat klinkt al erg vermoeiend absurdistisch en heeft, maar zo zal pas later blijken, ook niets met dit boek te maken. Dan het colofon: Er staat niet Alle rechten voorbehouden (met Niets van deze uitgave mag… et cetera), maar Alle rechters voorgehouden, met daaronder de tekst:
Als je met je lange vingers aan mijn kontje wil zitten of anderzijds geïnteresseerd bent in het zien dan wel ruiken van mijn kontje dan moet je er snel bij zijn want rondom alle kortingsacties in binnen- en buitenland hangt een sfeer van ‘op=op’ en daarenboven hebben we niet de dag de tijd.  
Ben ik bestand tegen zoveel meligheid?





De inhoudsopgave leert dat er zo’n vijftig hoofdstukken zijn en het voorwoord (gedateerd oktober 2013) is weer onzinnig, dus grappig bedoeld. Daarna volgen er slechte tekeningen en vaak overdwars afgedrukte teksten met veel te kleine en nog meer veel te grote letters en met een nawoord halverwege. 127 pagina’s lang gaat dit door – o ja, en de bladzijden zijn ook nog eens verkeerd genummerd: 15, 16, 33, 18, 19, 33, 20, 21, 33, 22, 33… Ja, heel vaak 33. Zucht… 

Het verhaal:
De jonge kunstenaar Gover Meit is op een dood spoor beland: zijn geld is op, zijn relatie is wankel en de vriendschap met zijn beste vriend staat ook op springen. Hij brengt zijn dagen in ledigheid door met piekeren, drinken en drugs. Tegelijkertijd weet hij: hij moet iets, iets groots, want dat zit in hem.
Twee Luitenanten is de genesis van het personage Stefano Keizers die furore zou maken in het theater en in het programma De Slimste Mens
.

De tekst is niet van mij, maar van Uitgeverij Lebowski. Al bladerend in het boek ontdek ik wel wat dat iets is in hij moet iets, iets groots, want dat zit in hemMeis verzint namelijk het personage Stefano Keizers! Dat helpt hem er weer bovenop te komen en dit boek af te maken. Dankzij de bekendheid van Stefano Keizers is namelijk een uitgeverij geïnteresseerd geraakt in het materiaal dat zo beroerd is dat het anders nooit het levenslicht gezien zou hebben. Dat zeg ik niet, dat schrijft hij zelf.  

Verder heb ik niet willen komen. Ik las een recensie: “Zonde van de bomen die ervoor sneuvelden” staat erboven. Ook te grappig bedoeld, maar wel waar.

Archief 2019