Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 14 - 100. Meit = Keizers [3/4]

woensdag 10 april 2019

Vervolg van gisteren.




Was het ook echt zo? Werd cabaretier Stefano Keizers door bezoekers echt in de polsen gesneden en gewaterboard? Ik heb de voorstelling twee keer gezien en ook dat einde meegemaakt. Ik had mijn twijfels en ben niet de enige. NRC-Handelsblad en redacties van andere kranten kregen meteen na het interview telefoontjes van theaters. Dat het toch echt anders is gegaan…

Het waterboarden in Huizen? De directeur van De Boerderij: “Het publiek reageerde wat verward en onwennig, maar waterboarden is niet bij ons gebeurd.’’
Het snijden in Utrecht? De directie van het Werftheater: “Hij is na afloop met de hulp van bezoekers, twee meisjes, op een brancard het podium af gereden. Waar Keizers het over heeft, dat snijden: helemaal niet aan de orde. Als er zoiets zou zijn gebeurd, had ik het echt wel gehoord.’’
Dat in Breda een lokaal amateurtoneelgezelschap een vierakter met hem opvoerde, is het Chassé-Theater “niet opgevallen”. Een understatement. 

Nog één keer Yvonne Groeneveld van het Werftheater: “We weten allemaal dat Stefano Keizers bekendstaat om een vrij grote fantasie en absurde dingen. Ik denk dat we dit ook in dit licht moeten zien. Dat vind ik overigens ook helemaal niet erg, het hoort bij hem.’’

Wordt vervolgd.

Archief 2019