Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 13 - 94 Nieuwe jas

donderdag 04 april 2019




Je als zanger een bestaand lied eigen maken is als het opnieuw inrichten van een huis: alles eruit, vergeten hoe het was en opnieuw beginnen. 

Er is een nieuwe tribute-cd met songs van Leonard Cohen, getiteld Hallelujah. Die achttien herinterpretaties zijn niet nieuw, maar afkomstig van eigen cd’s van de vertolkers, opgenomen tussen 1967 (judy Collins) en 2014 (Barb Jungr).

Ron Sexsmith maakte (in 1995) van Heart with no companion een up-tempo popsong (luister hier), Barb Jungrs vertolking (uit 2014) van Everybody knows zou een jazz-standard kunnen zijn (luister hier), Marissa Nadler’ Famous blue raincoat (uit 2005) klinkt als Ierse folk (luister hier), Stina Nordenstam zingt (in 1998) I came so far for beauty op een nieuwe, eigen melodie (luister hier)…

Heel bijzonder, die nieuwe jas. Maar dan toch… Nick Cave zingt (1983) Avalanche niet veel anders dan Leonard Cohen dat deed. En juist dat komt op deze cd zo hard bij me binnen. Luister hier.

En nog meer geldt dat voor Rufus Wainwrights uitvoering (uit 2005) van Chelsea hotel, no. 2, waarin zelfs de koortjes hetzelfde klinken. Wat prachtig. Kijk en luister hier

En nu ik toch weer onder de indruk ben van de liederen van Leonard Cohen eindig ik met een opname die niet op deze cd staat, maar zo mooi is: Antony zingt If it be your will. Kijk en luister hier, met ook nog de stem van de grote, grote meester zelf.

Deze week was er, tijdens het Amsterdams Kleinkunstfestival, een hommage aan het werk van Simone Kleinsma. Die sprak na afloop de vertolkers en de zaal toe, te beginnen met de uitspraak: "Nou, jullie hebben vanavond kunnen horen dat ik heus wel smaak heb." Understatement dat Cohen had kunnen maken... 

Archief 2019