Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) veranderde 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken. Vanaf juni 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan vier boeken in voorbereiding.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar
de inhoudsopgaven van 2020 (deel 1: A t/m F, deel 2: G t/m Ldeel 3: M t/m R, en
deel 4: S t/m Z), 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en (enkele van) najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat mijn dag al zolang ik mij herinner, altijd begint vóór vijf uur 's morgens, hoe laat het 's avonds ook wordt. En gezien mijn langdurige bestaan als avondmens - met beroepen als theaterjournalist, -programmeur- en directeur - lagen einde en begin vaak dicht bij elkaar en ze hebben elkaar ook dikwijls overlapt. Dan duurde de dag minstens 48 uur. Ik zie dat overigens niet als ijverige verdienste, maar als gelukkige bijkomstigheid. "Maar de slaap die je mist, gaat wel ten koste van je levensduur", voorspelde een arts mij ooit. Dat betekent: tien jaar minder geslapen, tien jaar minder geleefd? Geen win-winsituatie dus.

Week 8 - 58. Sully

woensdag 27 februari 2019



Dit nieuwsbericht, en vooral de beelden erbij, trokken vandaag mijn aandacht. Mijn lezers vinden het waarschijnlijk Amerikaans-soft, maar ik ben nu eenmaal een grote hondenvriend (wat iets anders is dan een grote-hondenvriend, want de grootte maakt mij niets uit). Bovendien had ik me al eens afgevraagd wat er van Sully geworden is. 
 



Labrador Sully – vernoemd naar een heldhaftige piloot – was in de laatste levensfase van het leven van George H.W. Bush de hulphond van deze eind november overleden oud-president, die leed aan de ziekte van Parkison. Ontroerend waren de foto’s en beelden van de hond wakend bij de kist en afscheid nemend in de kerk. 

[Zie hier.]




Sully gaat dienen bij het Walter Reed Military Medical Center in Bethesda, dat lichamelijke en geestelijke zorg biedt aan gehandicapte veteranen, hun families en de ziekenhuispersoneel. Het nieuwsbericht van vandaag toont ook zijn beëdiging.

[Zie hier.

Archief 2019