Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 7 - 50. Kort verhaal [2/2]

dinsdag 19 februari 2019



Anders dan hier voorspeld, won niet Merijn de Boer maar Maria Vlaar gisteravond de J.M.A. Biesheuvelprijs voor de beste Nederlandstalige korte-verhalenbundel. De Vlaamse schrijver (geboren in 1964 en tevens literatuurrecensent / interviewer voor de Standaard en de biograaf van Joost Zwagerman) ontving een geldprijs van € 7683,44, welk bedrag door crowdfunding bijeen werd gebracht.

De jury, met onder anderen Thomas Heerma van Voss:
Diepe aarde bevat verhalen vol melancholie, maar ook inktzwarte samenlevingen vol narigheid in de nabije toekomst die zodanig aanschurken tegen de actualiteit dat ze niet ondenkbaar zijn. De verhalen grijpen thematisch op elkaar terug, en overtuigen niet alleen afzonderlijk, maar ook als geheel. Daarmee eert deze bundel het genre en blaast het nieuw leven in.

Ik had al plezier met haar bundel toen ik op pagina 5 las:
Alle verhalen in Diepe aarde zijn verzonnen. Iedere lezer die meent zichzelf of anderen te herkennen in een van de personages heeft meer fantasie dan de schrijver zelf.

Archief 2019