Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 4 - 29. Maarten [2]

dinsdag 29 januari 2019

Vervolg van gisteren.

 




Op 1 juli 2013 overleed Maarten van Roozendaal. Op die dag stierf ook Johan de Jong. Voor de tweede keer. Want als elfjarig jongetje was hij ook al eens overleden. Aangereden op de Zeeweg, die loopt van Heiloo naar Egmond aan Zee. [...]

Toen Maarten zeven was, leerde hij Johan kennen. Ze zaten niet op dezelfde lagere school, maar waren buiten de schooluren onafscheidelijk. [...]
Toen Johan verongelukte zat Maarten op school. Een klasgenootje kwam het klaslokkaal binnen: "Volgens mij heeft Johan weer wat. Ik zag hem onder een auto liggen." Maarten bleef verstijfd in de  bank zitten. Na de laatste bel stormde hij naar Johans huis. Zijn opa deed open, helemaal verdwaasd en zei: "Ik ben bang dat je Johan nooit meer zult zien." Vervolgens sloot hij de deur. Thuis jankte Maarten de longen uit zijn lijf. Hij ging niet naar het ziekenhuis of mortuarium, omdat hij hoorde dat zijn vriendje er vreselijk uit zag. Op de begrafenis duwde hij de kist, die op wieltjes lag, voort. Men zei tegen Maarten dat Johan nooit weg zou gaan, zolang hij maar aan hem dacht. En dus dacht Maarten als een gek aan zijn vriendje. Hij kon de realiteit niet aan dat Johan er echt niet meer was. De dood zou het overheersende thema worden in het werk van Maarten van Roozendaal.

Aldus Patrick van den Hanenberg in zijn biografie. Diezelfde gebeurtenis staat centraal in dit filmpje (VPRO, 3 juli 2013), waarvan hier de tekst.
En Van den Hanenberg vertelde er de afgelopen week (dinsdag 29 januari) mooi over op Kunststof-radio: luister (en kijk) hier

Archief 2019