Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) veranderde 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken. Vanaf juni 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan vier boeken in voorbereiding.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar
de inhoudsopgaven van 2020 (deel 1: A t/m F, deel 2: G t/m Ldeel 3: M t/m R, en
deel 4: S t/m Z), 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en (enkele van) najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat mijn dag al zolang ik mij herinner, altijd begint vóór vijf uur 's morgens, hoe laat het 's avonds ook wordt. En gezien mijn langdurige bestaan als avondmens - met beroepen als theaterjournalist, -programmeur- en directeur - lagen einde en begin vaak dicht bij elkaar en ze hebben elkaar ook dikwijls overlapt. Dan duurde de dag minstens 48 uur. Ik zie dat overigens niet als ijverige verdienste, maar als gelukkige bijkomstigheid. "Maar de slaap die je mist, gaat wel ten koste van je levensduur", voorspelde een arts mij ooit. Dat betekent: tien jaar minder geslapen, tien jaar minder geleefd? Geen win-winsituatie dus.

Week 50 - Curieus [T]

vrijdag 21 december 2018

Vanaf de jaren zeventig ben ik  groot bewonderaar van Marten Toonder en in mijn boekenkast staan wel duizend werken van en over hem: van Het geheim der blauwe aarde, het eerste in de serie Avonturen van Tom Poes (1941) tot aan de reeks Het Complete Proza, bezorgd door Klaas Driebergen (2018).

In de jaren zeventig en tachtig gaf De Bezige Bij in de serie BBLiterair bundels uit met steeds twee of drie verhalen. Ik verslond elk nieuw deel. Zoals ook op een dag die niet goed begonnen was tussen mijn lief en mij en waarvan je wist dat die ook niet meer goed zou komen. Hoe humeuriger zij werd, hoe meer ik mij afsloot door in mijn boek te duiken. Tot de stilte en de kilte ondraaglijk voor haar werden, zij het boek uit mijn handen trok en het doormidden scheurde. Toen pas keek ik naar de titel:
 




Ik heb nooit een vervangend exemplaar gekocht, terwijl dat gemakkelijk had gekund. Juist omdat het nog altijd doormidden gescheurd in mijn kast staat, herinner ik me deze gebeurtenis als de dag van gisteren. 
 



Archief 2018