Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte  om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 3 - 21. I.M. Jan Hendriks

maandag 21 januari 2019



Peter de Waard vandaag (maandag 21 januari) in de Volkskrant over Jan Hendriks (1937), de liedauteur van de legendarische Limburgse band Carboon, die op eerste Kerstdag op 81-jarige leeftijd overleed.
Carboon: gelegenheidsformatie die in de jaren zeventig twee albums uitgaf met liedjes over de sluiting van de mijnen en daarmee de mijnwerkers een stem gaf. 
Als journalist voor de Limburger interviewde Hendriks de zanger van de popgroep The Walkers. Waarom die niet in het eigen Limburgse dialect zong, vroeg hij. Wie die teksten dan zou kunnen schrijven? Hendriks zelf dus en daarmee begon hun samenwerking.
Witste nog, Koempel was de eerste, uit 1976, drie jaar later gevolgd door D’r letste Koempel [*].






Citaat uit het In Memoriam van De Waard:
Niet zo heel lang geleden kwam Jan Hendriks in het bos mede-Limburger Jacques Poels tegen, zanger van Limburgs populairste band Rowwen Hèze, die hem naar de weg vroeg. Ze kenden elkaar persoonlijk niet. ‘U bent toch Jaques Poels’, vroeg Hendriks. ‘Klopt, wie bent u?’ ‘Ik ben Jan Hendriks.’ ‘Hendriks van Carboon? Heeft u Leef is mie land geschreven? Dat zou het Limburgs volkslied moeten zijn.’

Zie hier voor het lied (ook in vertaling).

[*] In 2015 heruitgegeven in een box met naast de twee cd's ook twee dvd's, plus het levensverhaal van de groep, gelardeerd met liedteksten en foto's:


 

Archief 2019