Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte  om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 2 - 13. De Stroomwaard [7]

zondag 13 januari 2019



In Trouw (zaterdag 12 januari) een interview met Theoloog des Vaderlands Stefan Paas (zie foto hierboven). Over de in het Nederlands vertaalde Nashville-verklaring heeft hij een duidelijk standpunt: hij vindt dat dit, theologisch slecht doordachte, maar toch door 250 van zijn ‘vakgenoten’ ondertekende document, kwesties rond homoseksualiteit, gender en geloof “op een buitengewoon ongevoelige, domme en botte manier” aan de orde stelt.

Paas: “Het document pakt lukraak wat Bijbelteksten en gooit die op een hoop. Voor zover er argumentatie plaatsvindt is die puur gebaseerd op biologie. Er wordt van alles geroepen over Gods natuur en hoe dat werkt, maar dat leest men af aan de complementariteit van de geslachtsorganen. Dat is niet echt theologische argumentatie. Dat is om je heen kijken en zeggen: zo ziet mijn gezonde boerenverstand het en daar plak ik dan de naam God bij. Maar daar wordt het geen theologie van.”

“Als je zomaar wat teksten uit de Bijbel pakt, kun je je concentreren op passages die negatief spreken over homoseksualiteit. Tegelijkertijd staan er in de Bijbel heel radicale teksten, die het traditionele beeld van huisje, boompje, beestje onderuit halen. In het Nieuwe Testament ontmoeten deze twee werelden elkaar en ze schuiven over elkaar heen. […] Dat is de beweeglijkheid van de christelijke ethiek, die ethiek is moeilijk voor eens en altijd vast te leggen. Die eigenheid van de christelijke moraal laat zich niet makkelijk verzoenen met dit document, dat uitstraalt: dit is voor eens en altijd zo, en christenen die er anders over denken hebben gewoon ongelijk. De christelijke ethiek heeft ook een zekere flexibiliteit.”

Ik had de laatste week last van de Nashville-verklaring, omdat juist dominees binnen ons dorp daar openlijk hun stem aan gaven. En daarmee spraken zij ongetwijfeld voor de meerderheid van de leden van hun geloofsgemeenschap. Moet ik nu opeens met meer argwaan toezien op die kerkgangers die op zondagochtend en –namiddag over onze dijk op weg zijn naar hun Huis van God? 



Laat ik dat niet doen: zo toont ook de niet-christelijke ethiek “een zekere flexibiliteit”!


 

Archief 2019