Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) verandert 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20202019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 9 uur.

Week 46 - I.M. Indy

woensdag 21 november 2018

Ik lees zondag 2 december over dat vreselijke ongeluk. Een 17-jarig meisje is die nacht geschept door een auto die is doorgereden. Het meisje is in zorgwekkende toestand naar het ziekenhuis gebracht. De auto – waarschijnlijk een donkere VW-Polo – moet veel schade hebben en mist ook een buitenspiegel. Of, zo vraagt de politie, lezers van dit bericht zich willen melden als zij die auto zien. 
Diezelfde zondagmiddag blijkt dat al niet meer nodig: de politie ziet zo’n auto rijden en arresteert de bestuurder, die onder invloed is van alcohol en ook nog eens wiet in zijn auto heeft liggen. Hij was nuchter toen het ongeluk die nacht gebeurde, zal hij later verklaren, maar hij is daarna gaan drinken om de shock te verwerken. En o ja, hij was juist op weg naar het politiebureau toen men hem arresteerde… 
Een bevriende rechter legt mij een paar dagen later uit hoe het werkt: een advocaat overziet de situatie en 'bewerkt' vervolgens het verhaal van de verdachte om de strafeis te verminderen of dan wel eraan te ontkomen. De advocaat: “Vanaf nu zeg je dat het zó is gebeurd en daar wijk je niet van af.” 
Diezelfde rechter tegen mij: “Als een meisje van 17 jaar zichzelf doodrijdt, is het verhaal af. Maar als de schuld bij iemand anders ligt, komt het verhaal nooit af – of hij nou de waarheid spreekt of niet.”



Later op die zondag informeert de zoon van mijn broer mij. Dan blijkt: het betreft zijn dochter en zij zal het ongeluk niet overleven. De dag kleurt zwart.



De komende dagen zal ik in Gedicht Gedacht stilstaan bij haar dood aan de hand van gedichten die Anne Enquist schreef nadat haar dochter stierf aan de verwondingen die zij opliep toen een vrachtwagen op de Dam rechts afsloeg en de fietsster over het hoofd zag. De gedichten verschenen in De tussentijd (2004): In memoriam mijn dochter Margit (1974-2001)

Lees hier verder.

Archief 2018