Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) verandert 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug
naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links:
daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2020 (deel 1: A t/m G, deel 2: H t/m L,
deel 3: M t/m R, en deel 4: S t/m Z),  2019 en 2018 en
de logboeken van 2017 en najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 9 uur.

Week 43 - Kind van twee culturen

donderdag 01 november 2018




Hoorde zondag jl. een heel mooi radio-interview met Wieteke van Dort. Dit naar aanleiding van het boek dat journalist Hans Visser schreef over en met Wieteke van Dort. Titel: Kind van twee culturen. Ondertitel: Schetsen uit een Nederlands-Indische familie. Natuurlijk komt haar creatie Tante Lien uitvoerig aan de orde. Bedacht voor haar VARA-televisieprogramma De Late Late Lien Show, een satirisch programma, uitgezonden van 1978 tot 1981, waarin de nostalgie en het heimwee naar het oude Nederlands-Indië centraal stond. 
Als Tante Lien is Wieteke van Dort (Soerabaja, 1943) ook daarna actief gebleven, onder meer op Pasar Malams en op andere bijeenkomsten, zoals protesten rond het nooit goed geregelde rechtsherstel voor KNIL-militairen. 

Ook Willem Wilmink heeft zich als auteur kunnen inleven in de Nederlands-Indische cultuur. Een citaat uit het boek:

De Late Late Lien Show was uiteindelijk goed voor het zelfbewustzijn van veel Indische Nederlanders. “Ik heb gehoord dat we inderdaad met die shows voor het eerst kans zagen om de Indische gemeenschap van zijn schaamte af te helpen. De kijkers zagen dat het daar om veel meer ging dan alleen maar gezelligheid, koken en lekker eten.”

Het succes van
Tante Lien en de televisieshow ‘veroorzaken’ in 1978 de langspeelplaat Weerzien met Indië, met daarop een schat aan oude liedjes als Telaga biroe en Boeroeng kaka toea naast haar eigen Geef mij maar nasi goreng dat een nieuwe klassieker zal worden. De oer-Twentse Harry Bannink heeft in die productie een grote rol en net als op televisie vertaalt hij de Indische sfeer perfect in muziek. Er staat ook een lied op dat hij op verzoek van Wieteke samen schreef met dichter Willem Wilmink. Het is bedoeld voor Tante Lien. Om ideeën op te doen zijn die twee naar de Pasar Malam Besar in de Haagse Houtrusthallen gegaan. Op de plaat klinkt de muziek zoals de krontjong daar tussen de kramen zingt. De woorden lijken daar uit de vele gesprekken te zijn opgetekend. De beide mannen uit Enschede, die daarvoor nooit in Indië of Indonesië zijn geweest, begrijpen de sfeer en doen Tante Lien verzichten: “Den Haag, Den Haag, de weduwe van Indië ben jij.” Samen met Wieteke van Dort voegen ze daarmee en Indisch monument toe aan de grote Nederlandse kleinkunst: Arm Den Haag.

Lees en luister hier.

Archief 2018