Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 40 - De tijd in kleur

dinsdag 09 oktober 2018



Prachtig boek: De tijd in kleur. De jonge Braziliaanse Marina Amaral (1994) gaf tweehonderd historische zwart-witfoto’s van de afgelopen honderd jaar kleur, waardoor je met de ogen van nu naar de tijd van toen kijkt. Vaak iconische foto’s, zoals deze van de beroemde kus op Times Square na de overwinning op Japan. 
 





Niet alles kon: een afbeelding van lijken in Auschwitz was in zwart-wit al schokkend, maar in kleur… Sommige foto’s vroegen om enorm veel research, zoals het raadplegen van deskundigen over de kleuren van uniformen met lintjes; voor die van wanden en tapijten maakte zij haar eigen keus. Zoals een jas een bepaalde kleur geven omdat die het beste werkt tegen de achtergrond. 
 



Amaral is niet bang beschuldigd te worden van geschiedvervalsing. Niet voor niets maakte zij dit boek samen met de Britse historicus Dan Jones (1981), die alle foto’s voorziet van een verhaal dat de foto in zijn context en in tijd plaatst. Bovendien is bekend dat zij altijd werkt op het snijvlak van geschiedenis en kunst.
Amaral, die de foto’s pixel voor pixel inkleurde: "We kunnen best beide versies bekijken en waarderen wat elke te bieden heeft. We hoeven niet te kiezen. De originelen worden niet beschadigd tijdens het proces, dus we kunnen de ingekleurde versie hebben en de zwart-witte gewoon houden."

Archief 2018