Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 40 - Kooiman I.M

maandag 08 oktober 2018



Lees in de maandagse Volkskrant (8 oktober) dat Dirk Ayelt Kooiman is overleden op 2 oktober en dat de uitvaartplechtigheid inmiddels heeft plaatsgevonden. Hoewel nog geen krant aandacht heeft gewijd aan zijn dood, weet ik toch echt zeker dat het de schrijver Dirk Ayelt Kooiman (1946) betreft, auteur van film- en tv-scrips en van een twintigtal romans en novelles, waaronder zijn bekendste: Montyn (1982), geïnspireerd op de oorlogsjaren van schilder Jan Montyn, die hij hiervoor een aantal keren interviewde. 

Kooiman, in 1974 medeoprichter van het literaire tijdschrift De Revisor, maakte in 1984 deel uit van de jury van de Multatuliprijs. Ik las dit weekeinde dat studenten Nederlands niet meer (hoeven te) weten wie Multatuli is. Ook van Kooiman zullen ze wel nooit hebben gehoord.

In haar weekcolumn in het Brabants Dagblad had Marjan Berk het woensdag (3 oktober) over de musical Was getekend Annie M.G. Schmidt, gebaseerd op de biografie Anna van Annejet van der Zijl. Vol met “de liedjes die Harry Banning zo meesterlijk van muziek heeft voorzien”. Harry Banning? Ja, dat staat er. 

Berk is geboren in 1932, Bannink (!) in 1929... Studenten van twintig weten niet meer wie negentiende-eeuwer Multatuli was, maar deze oudere weet niet eens meer hoe de leeftijdgenoot heette met wie ze zelf op het podium stond. Dat lijkt me triester. 

Toen Leo Vromans dochter vlak voor de dood van haar vader tegen hem snotterde dat zij hem erg zou gaan missen, was hij verbaasd, want hij blééf toch bij haar door al zijn boeken!
De tekst boven de overlijdensadvertentie van Dirk Ayelt Kooiman luidt: “Is er nog tijd om mijn boek te voltooien?” Hopelijk heeft ook hij aan zijn rijke oeuvre gedacht toen hij stierf. En lezers blijven er altijd, ook (of vooral) als ze geen Nederlands studeren.

Archief 2018