Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn op deze site niet meer terug te lezen.
Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden:
de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad.

Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet meer uit
losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd;
begin juni laat ik ook die voorwaarde los: logboeken zjn voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

Wel besluit ik eind maart 2019 om, met terugwerkende kracht, de logboeken van 2019 te nummeren, zodat zij makkelijker terug te vinden zijn - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend
schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende.
Met de links hierna ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Week 37 - Co Westerik 2-3-1924 - 10-9-2018 [4]

maandag 17 september 2018

Vrouw in rode rietstoel, 1956

 



Vrouw in kleine ruimte, 1967


Grammofoonspeler, 1971 

 

Handkus, 1971


 

Zelfportret met neussituatie, 1987

 


Hand boven torso, 2007

 

Naast nagenoeg alle prenten en zo’n honderdvijftig aquarellen-tekeningen heeft museum Boijmans-Van Beuningen ook zes van zijn schilderijen in bezit. Dat is daarmee de grootste Westerik-collectie binnen de Nederlandse musea en dat mag ook wel, want de schilder en het museum waren nauw met elkaar verbonden – zelfs letterlijk, levend en werkend op slechts een paar honderd meter van elkaar. 
 




Toen ik, najaar 2016, de Liefste pas kende en Jaap Reedijk ons bij Boijmans fotografeerde, liepen we ook even bij het museum naar binnen, zodat zij kennis kon maken met Westeriks imposante olieverf. Aan de balie vroeg ik welke van zijn werken op dat moment te zien waren. “Van wie?”, vroeg Boijmans. En daarna of ik zijn naam wilde spellen. “Nee, van hem – of is het haar? – kan ik nu niets vinden.” Het stemde me treurig.

Gisteren maakte Boijmans bekend dat het, om de gestorven kunstenaar te eren, op dit moment niet alleen de zes schilderijen uit de vaste collectie exposeert, maar ook Halfgesloten ooglid, het werk dat hij in de laatste dagen voor zijn dood voltooide.   
 



Halfgeopend ooglid – je moet, net wakker, nog wennen aan het daglicht…
Halfgesloten ooglid – je verzet je nog tegen het duister...
Zie je hierboven hoe weinig licht er onderaan nog over is? 

  

Archief 2018