Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) verandert 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 20202019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 9 uur.

Week 30 - Orka [1]

zondag 29 juli 2018



Hartverscheurend bericht: een Orka wier pasgeboren baby voor de kust van het Canadese Victoria overleed, hield het kalf twee dagen aan de oppervlakte, zo werd waargenomen door Center for Whale Research

Ik citeer uit de persberichten:
Het is triest dat we moeten melden dat een babyorka kort na zijn geboorte op 24 juli 2018 gestorven is vlakbij Victoria, British Columbia. […]: Het kalfje was aanvankelijk gespot terwijl het zwom met zijn moeder, J35, en andere leden van de kudde in de buurt van Clover Point, maar het stierf na ongeveer 45 minuten. De moeder duwt de kleine orka nu al twee dagen lang met haar hoofd omhoog zodat het kalf niet naar de bodem zinkt. Keer op keer brengt ze haar baby weer naar de oppervlakte wanneer het van haar voorhoofd glijdt. De kudde heeft intussen al enkele kilometers afgelegd richting San Juan Island, Verenigde Staten.

Een bewoner van dat eiland vertelde de onderzoekers […] dat hij een groep van 5 of 6 wijfjesorka’s zag rond zonsondergang. ‘Ze vormden een kleine cirkel en bleven bijna 2 uur lang aan de oppervlakte rondzwemmen. Terwijl het langzaam donker werd, kon ik zien hoe ze een soort ritueel uitvoerden. Ze bleven de hele tijd in het licht van de maan, ook als die zich verplaatste. […] Het was te donker om te zien of ze de baby nog altijd aan de oppervlakte hielden. Het was zowel triest als bijzonder om te zien.”

Het is niet de eerste keer dat orka's dit soort gedrag vertonen, maar het lijkt wel vrij uitzonderlijk dat het zo lang duurt. Bioloog Robin Baird vertelde […] dat hij iets soortgelijks zag in 2010. “Het toont de sterke band die deze dieren met elkaar hebben. […] Ik kon zien dat het kalfje nog niet lang dood was, want de navelstreng was nog zichtbaar. De andere orka’s van de kudde bleven op een afstand en zwommen traag verder. De moeder liet haar kalf af en toe los en elke keer als het zonk, dook ze onder en bracht ze het weer naar de oppervlakte.”

Wetenschapper Deborah Giles […] volgde L72 en haar dode kalf op een afstand in een bootje, tot het te donker was om hen nog te zien. “Het was hetzelfde ritueel. Het duurde uren. Maar ik heb nooit gehoord dat het langer was dan 24 uur. Het is vreselijk. Dit is een dier met bewustzijn, het begrijpt zijn sociale band met zijn familieleden. De moeder draagt haar kind 17 tot 18 maanden en heeft er echt een band mee. Ze wil het niet laten gaan. Zo eenvoudig is het. Ze is aan het rouwen.”

J35 behoort tot een bedreigde groep orka’s. Ze hebben veel last van een gebrek aan voedsel, de scheepvaart en giftige stoffen in het water. Daardoor hebben ze ook problemen met de voortplanting. Het gestorven kalfje was het eerste dat in 3 jaar tijd geboren werd, terwijl de kudde normaal gezien 6 tot 9 kalfjes per jaar krijgt. Giles: “Ik weet niet of de mensen wel door hebben hoe groot het probleem is.”




Ik weet niet of mensen wel door hebben hoe groot het probleem is. Ik schrijf erover. Omdat het me zo raakt.

Archief 2018