Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn op deze site niet meer terug te lezen.
Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden:
de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad.

Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet meer uit
losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd;
begin juni laat ik ook die voorwaarde los: logboeken zjn voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

Wel besluit ik eind maart 2019 om, met terugwerkende kracht, de logboeken van 2019 te nummeren, zodat zij makkelijker terug te vinden zijn - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend
schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende.
Met de links hierna ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Week 22 - Ratzke

zaterdag 09 juni 2018



Verklankte gedichten van Sylvia Plath en Oscar Wilde, eigen werk op gelijke hoogte met dat van David Bowie (The man who sold the world), Iggy Pop (Lust for live), Joy Division (Love will tear us apart, vertaald tot het enige niet-Engelstalige lied Wenn Liebe uns zerreist), Lou Reed (Satellite of love) en Rufus Wainwright (Arachne)… Het cd-boekje geïllustreerd met foto’s van Erwin Olaf… 

De half-Duitser en half-Nederlander Sven Ratzke (1977) legt de lat weer een stukje hoger op Homme fatale, zijn nieuwste cd met songs over – inderdaad: de fatale man.
Bezoekers van de Verkadefabriek weten hoe een groot zanger Ratzke is door zijn David Bowie-voorstelling en kennen hem nog beter als de entertainer-cabaretier die drie seizoenen achtereen voor de Cabaretfirma Club Berlijn maakte, waarbij hij de clubzaal in Berlijnse nachtsferen bracht. Intussen reist hij heen en weer met zijn shows tussen Sydney, New York, Londen, Parijs, Berlijn en grote en kleine theaters en theaterfestivals buiten en binnen ons land, waaronder dus ook ’s-Hertogenbosch: deze zomer op zomertheaterfestival Boulevard, waar zijn carrière in 1999 begon met liederen van Kurt Weill, en in december weer in de Verkadefabriek. 

Homme Fatale is ingetogener dan zijn eerdere (negen) cd’s, met zeer uiteenlopend repertoire, zowel qua stijl (pop, chanson, musical, jazz) als begeleiding (van intiem tot voluit). En ook qua arrangementen (van toetsenist Christian Pabst, de opvolger van Charly Zastrau), met de inbreng van verrassende oude instrumenten, maar ook de theremin en als zang (met backing vocals van onder anderen de bespeelster van die theremin: Fay Lovsky). Prachtige, prachtige cd!  

Archief 2018