Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 22 - Ratzke

zaterdag 09 juni 2018



Verklankte gedichten van Sylvia Plath en Oscar Wilde, eigen werk op gelijke hoogte met dat van David Bowie (The man who sold the world), Iggy Pop (Lust for live), Joy Division (Love will tear us apart, vertaald tot het enige niet-Engelstalige lied Wenn Liebe uns zerreist), Lou Reed (Satellite of love) en Rufus Wainwright (Arachne)… Het cd-boekje geïllustreerd met foto’s van Erwin Olaf… 

De half-Duitser en half-Nederlander Sven Ratzke (1977) legt de lat weer een stukje hoger op Homme fatale, zijn nieuwste cd met songs over – inderdaad: de fatale man.
Bezoekers van de Verkadefabriek weten hoe een groot zanger Ratzke is door zijn David Bowie-voorstelling en kennen hem nog beter als de entertainer-cabaretier die drie seizoenen achtereen voor de Cabaretfirma Club Berlijn maakte, waarbij hij de clubzaal in Berlijnse nachtsferen bracht. Intussen reist hij heen en weer met zijn shows tussen Sydney, New York, Londen, Parijs, Berlijn en grote en kleine theaters en theaterfestivals buiten en binnen ons land, waaronder dus ook ’s-Hertogenbosch: deze zomer op zomertheaterfestival Boulevard, waar zijn carrière in 1999 begon met liederen van Kurt Weill, en in december weer in de Verkadefabriek. 

Homme Fatale is ingetogener dan zijn eerdere (negen) cd’s, met zeer uiteenlopend repertoire, zowel qua stijl (pop, chanson, musical, jazz) als begeleiding (van intiem tot voluit). En ook qua arrangementen (van toetsenist Christian Pabst, de opvolger van Charly Zastrau), met de inbreng van verrassende oude instrumenten, maar ook de theremin en als zang (met backing vocals van onder anderen de bespeelster van die theremin: Fay Lovsky). Prachtige, prachtige cd!  

Archief 2018