Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) veranderde 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker en vaker iets minder - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken. Vanaf juni 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan boeken die in februari en in oktober 2024 verschijnen.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 202320222021, 2020 (deel 1: A t/m F, deel 2: G t/m Ldeel 3: M t/m R, en deel 4: S t/m Z), 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en (enkele van) najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat mijn dag al zolang ik mij herinner, begint rond (en meestal al ruim voor) vijf uur 's morgens, hoe laat het 's avonds ook wordt. Sinds de zomer van 2022 sta ik op om steevast drie uur. Om te schrijven zijn het mijn meest productieve uren van de dag.

Week 0 - Nigel

vrijdag 05 januari 2018

[Hierboven Nigel met zijn grote liefde van beton]

In 1997 zetten milieubeschermers tachtig nepvogels neer op Mana Island, voor de kust van het Nieuw-Zeelandse Noordereiland. Tachtig Jan-van-Gents van beton. En het geluid van de vogels werd continu afgespeeld. Dit alles in de hoop dat de diersoort er zich na veertig jaar afwezigheid weer wilde vestigen.

Pas vijf jaar geleden, in 2013, trapte een vogel erin. Ze noemden hem Nigel. Hij kwam, zag en… besloot niet meer te vertrekken. Nigel meende zelfs dat hij er de liefde had gevonden: hij maakte een van de betonnen vrouwtjes het hof en bouwde een nestje voor haar. "Het moet een vreemde ervaring voor hem zijn geweest", zegt een van de beheerders van het eiland.

Archief 2018