Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 2 - 102.000 namen

maandag 15 januari 2018



Om de vijf jaar lezen we hardop de namen van alle Joden, Sinti en Roma die tijdens de Tweede Wereldoorlog – om nog preciezer te zijn: tussen juli 1942 en september 1944 – uit Nederland zijn gedeporteerd en vermoord. Dat voorlezen vindt plaats in Herinneringscentrum Kamp Westerbork en neemt vijf tot zes onafgebroken dagen in beslag. Toen dat in 2005 voor het eerst gebeurde, kwamen er veel reacties: van honderden slachtoffers ontbraken de namen, terwijl overlevenden ten onrechte stonden vermeld.

Vanaf dat moment werkt Westerbork aan het verbeteren van de lijsten, met als resultaat een geheel herziene editie. Die verscheen in druk en dat imposante boekwerk – ruim tweeduizend pagina’s namen met vermelding van hun geboorte- en sterfdata en –plaatsen – ligt hier voor mij op tafel. 102.000 namen. Van baby’s van nog geen jaar tot mensen van bijna honderd jaar oud…
 



De schutbladen: fragmenten van het kunstwerk dat Bart Domburg nu in Westerbork exposeert. Diezelfde 102.000 namen met leef- (en dus dood)tijd, nu door Domburg met fineliner geschreven op 29 imposante vellen papier (1,5 x 3m). Domburg was er anderhalf jaar lang – zeven dagen per week, acht uur per dag en zo’n drieduizend uur in totaal – mee bezig.
Boek om op de eettafel te leggen en er nooit meer vandaan te laten gaan. Opdat wij nooit vergeten...
 



 

Archief 2018