Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 3 - Zus (2)

donderdag 25 januari 2018

Zie gisteren.

Elke dag – nu al vier dagen achtereen – zeggen wij dat dit haar laatste is. Maar nu is het donderdagavond laat en ik reken erop dat ik over een paar uur toch weer naast mijn in diepe slaap verzonken zus plaatsneem om te waken. Van haar sterke wil waren wij altijd al overtuigd, maar wat zij nu presteert…
Een leven geleefd in veilige geborgenheid, met gezond eten, voldoende rust en weinig stress. Nooit gerookt…. En dus in bezit van een ijzersterk hart dat vooralsnog blijft kloppen. Maar het klopt natuurlijk niet dat aan haar lijden maar geen einde komt.
Laptop in de tas, bundels mee voor Gedicht Gedacht… Opvallend weinig herinneringen opgehaald, denk ik nu. Is dat voor later?

Archief 2018