Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 3 - Zus

woensdag 24 januari 2018

Ik waak al enkele dagen bij mijn stervende zus. Zij is verstandelijk en lichamelijk gehandicapt. Na haar geboorte schatten medici haar levensverwachting op drie tot maximaal vijf jaar. Zij is inmiddels zeventig.
Twee weken geleden kreeg zij een longontsteking en zij is niet sterk genoeg gebleken om die nog te boven te komen. Een week geleden wisten wij al dat we afscheid moeten gaan nemen. Gisteren is gekozen voor palliatieve sedatie en eigenlijk hebben wij elkaar dus al losgelaten.
Wij… Dat zijn de Ten Little Injuns. Toen waren er nog negen, toen waren er nog acht, zeven, zes, vijf… Zo dadelijk dus nog maar vier. Wij zetten overlijdensadvertenties met achter onze namen steeds meer kruisjes. Meer mèt dan zònder inmiddels. 

Archief 2018