Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn op deze site niet meer terug te lezen.
Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden:
de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad.

Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet meer uit
losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd;
begin juni laat ik ook die voorwaarde los: logboeken zjn voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

Wel besluit ik eind maart 2019 om, met terugwerkende kracht, de logboeken van 2019 te nummeren, zodat zij makkelijker terug te vinden zijn - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend
schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende.
Met de links hierna ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Week 1 - Rosso [3]

vrijdag 12 januari 2018

“En in één klap waren die allemaal weg, verpulverd….”

In de woning aan de Hulststraat is volgens meneer Van Horssen sprake geweest van 'een totaal gestoorde situatie'. Door het buitensporige gedrag van de hond ondervindt hij daar dagelijks de gevolgen van, op een wijze die hij vooraf niet kon vermoeden. Zo eist Rosso dat het echtpaar op tijd gaat slapen, waarschijnlijk een gevolg van de matineuze levensstijl van haar voormalige bazinnen. Terwijl meneer Van Horssen rond een uur of elf, als zijn vrouw zich naar bed begeeft, graag nog een borreltje drinkt en naar de televisie kijkt. 'Dat gaat niet meer, ze stopt pas met janken en drentelen als ik in de slaapkamer ben.' […]
Ondanks alle moeilijkheden zien meneer en mevrouw Van Horssen ook zeker wel progressie. Zo speelt Rosso steeds vaker, het liefst met Piep, een van de tientallen speeltjes die ze in haar mand bewaart.
Bovendien luistert ze goed. 'Als je 'zit' zegt, gaat ze ook direct zitten', zegt meneer Van Horssen, die vervolgens demonstreert hoe netjes Rosso pootjes geeft.”

Prachtige epiloog bij Joris van Casteren zijn boek.

Archief 2018