Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering.

Of de teller op 31 december op 365 staat, is sinds de zomer van 2019 zeer de vraag. Ik start 1 september met het schrijven van twee biografieën, die respectievelijk najaar 2021 en voorjaar 2024 zullen verschijnen. Vanaf dat moment ontbreken de tijd en ruimte om dagelijks aan deze rubriek te werken.
 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 1 - Rosso [2]

donderdag 11 januari 2018

Ze wilden juist graag hun verhaal doen…

Hondje met rugzak is de titel, want één hond overleefde de tragedie dus. Wat gebeurde er met het beestje daarna? Rosso woont bij de bejaarde heer en mevrouw Van Horssen in Beuningen en tijdens het interview ligt zij grommend op schoot. “’Dat grommen is wel echt vervelend.’ Gisteren kwam een van hun zoons op bezoek. Toen hij zijn moeder een kus wilde geven viel Rosso hem bijna aan. En vervolgens hapte ze naar zijn kuiten.”
Ze wisten van het opvangcentrum dat het dier zwaar is getraumatiseerd. “’Die hond heeft een rugzak van hier tot Tokio, houd daar wel rekening mee’, zei meneer Van Horssen onderweg tegen zijn vrouw. […] Rosso kampt met een extreme vorm van verlatingsangst, daar is het echtpaar intussen wel achter. 'Op een avond wilden we samen ergens naartoe, maar dat ging absoluut niet […]. Rosso vloog tegen de muren op en brulde de hele buurt bij elkaar. […] Dat is natuurlijk van toen ze naar die spoorbaan zijn gegaan […]. Gerda, Mirella en de andere honden waren altijd om haar heen. En in één klap waren die allemaal weg, verpulverd.’”

 

 

Archief 2018