Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn op deze site niet meer terug te lezen.
Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden:
de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad.

Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet meer uit
losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd;
begin juni laat ik ook die voorwaarde los: logboeken zjn voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

Wel besluit ik eind maart 2019 om, met terugwerkende kracht, de logboeken van 2019 te nummeren, zodat zij makkelijker terug te vinden zijn - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend
schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende.
Met de links hierna ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Week 1 - Rosso [2]

donderdag 11 januari 2018

Ze wilden juist graag hun verhaal doen…

Hondje met rugzak is de titel, want één hond overleefde de tragedie dus. Wat gebeurde er met het beestje daarna? Rosso woont bij de bejaarde heer en mevrouw Van Horssen in Beuningen en tijdens het interview ligt zij grommend op schoot. “’Dat grommen is wel echt vervelend.’ Gisteren kwam een van hun zoons op bezoek. Toen hij zijn moeder een kus wilde geven viel Rosso hem bijna aan. En vervolgens hapte ze naar zijn kuiten.”
Ze wisten van het opvangcentrum dat het dier zwaar is getraumatiseerd. “’Die hond heeft een rugzak van hier tot Tokio, houd daar wel rekening mee’, zei meneer Van Horssen onderweg tegen zijn vrouw. […] Rosso kampt met een extreme vorm van verlatingsangst, daar is het echtpaar intussen wel achter. 'Op een avond wilden we samen ergens naartoe, maar dat ging absoluut niet […]. Rosso vloog tegen de muren op en brulde de hele buurt bij elkaar. […] Dat is natuurlijk van toen ze naar die spoorbaan zijn gegaan […]. Gerda, Mirella en de andere honden waren altijd om haar heen. En in één klap waren die allemaal weg, verpulverd.’”

 

 

Archief 2018