Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn op deze site niet meer terug te lezen.
Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden:
de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad.

Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet meer uit
losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd;
begin juni laat ik ook die voorwaarde los: logboeken zjn voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

Wel besluit ik eind maart 2019 om, met terugwerkende kracht, de logboeken van 2019 te nummeren, zodat zij makkelijker terug te vinden zijn - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend
schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende.
Met de links hierna ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Week 1 - Rosso [1]

woensdag 10 januari 2018

De Volkskrant schrijft vandaag over de tragedie op het spoor waarover Joris van Casteren zijn boek schreef (zie hier).

Van Casteren: “Op vrijdag 24 november 2017 gebeurde er iets wonderlijks. Omroep Gelderland had mij uitgenodigd om over mijn boek Een botsing op het spoor te komen vertellen: een nauwgezette reconstructie van het drama dat zich op maandagochtend 28 november 2016 voordeed bij een spoorwegovergang in Nijmegen: een moeder en haar dochter uit Breedeweg bij Groesbeek waren daar met hun vijf honden op de rails gaan staan; één hond overleefde.
Bij Omroep Gelderland vertelde ik dat ik de puzzel redelijk compleet had weten te krijgen. Alleen ontbrak het stukje met de hond. Heel jammer dat het dierencentrum […] waar het hondje was opgevangen, mij had laten weten dat de nieuwe eigenaren 'in verband met de privacy van de hond' geen contact met mij wilden.
Na het interview nam een redacteur van het programma mij apart: de eigenaren van de hond hadden het gesprek van zojuist gehoord en wilden wel degelijk met mij spreken! Een week later zat ik bij Thea en Bert van Horssen in de woonkamer en maakte ik kennis met het hondje, dat ze Rosso hadden genoemd. Het dierencentrum, zo bleek, had mijn verzoek nooit aan hen overgebracht, waar ze zeer ontstemd over waren, want ze wilden juist graag hun verhaal doen.”

Archief 2018