Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 49 - 7Jungske (4/17)

donderdag 07 december 2017

“Hoe hij uitstapte en Pim zag liggen…”

Pims ouders tegen André: “Het heeft zo moeten zijn. Je krijgt een kind en je weet nooit hoe lang het bij je mag blijven. Jij kon er ook niets aan doen…”

En nu tegen Karin Sitalsing, auteur van deze reportage in Trouw en destijds zelf “een van die totaal verwarde en woedende vrienden”:
“Moesten wij zijn leven kapotmaken? Dan waren er twee gezinnen verwoest. Ons kon niets meer gebeuren, maar hij was 29, pas getrouwd, had zijn leven nog voor zich. […] Weet je, hij was zelf nog zo’n jungske.”

“Ze hielden contact en elk jaar op 12 november, Pims geboortedag, stuurde André hun een bos bloemen.” Ze gingen zelfs een keer op bezoek.

Archief 2017