Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 49 - Jungske (1/17)

maandag 04 december 2017

Prachtig verhaal in de Tijd-bijlage van Trouw, zaterdag 18 november. Journaliste Karin Sitalsing zit op dezelfde middelbare school als de 19-jarige Pim van der Lee. Ze horen tot dezelfde vriendengroep als hij, februari 1995, verongelukt.

“Als cadeautje voor mijn achttiende verjaardag had Pim met zorg velletjes briefpapier en enveloppen bij elkaar gezocht in verschillende kleuren paars, mijn lievelingskleur. Twee maanden later, op zijn begrafenis, gaf ik Pims ouders een van die velletjes, met een gedicht dat ik voor hem had geschreven. Zijn moeder troostte me. Zij mij! Ik weet nog dat ik dacht: ik ben alleen maar een vriend kwijt; moet dit niet andersom zijn? Maar ik kon niet stoppen met huilen.”

22 jaar later zoekt zij Pims ouders op.

 

Archief 2017