Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) veranderde 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken. Vanaf juni 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan vier boeken in voorbereiding.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar
de inhoudsopgaven van 2020 (deel 1: A t/m F, deel 2: G t/m Ldeel 3: M t/m R, en
deel 4: S t/m Z), 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en (enkele van) najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat mijn dag al zolang ik mij herinner, altijd begint vóór vijf uur 's morgens, hoe laat het 's avonds ook wordt. En gezien mijn langdurige bestaan als avondmens - met beroepen als theaterjournalist, -programmeur- en directeur - lagen einde en begin vaak dicht bij elkaar en ze hebben elkaar ook dikwijls overlapt. Dan duurde de dag minstens 48 uur. Ik zie dat overigens niet als ijverige verdienste, maar als gelukkige bijkomstigheid. "Maar de slaap die je mist, gaat wel ten koste van je levensduur", voorspelde een arts mij ooit. Dat betekent: tien jaar minder geslapen, tien jaar minder geleefd? Geen win-winsituatie dus.

Week 49 - Jungske (1/17)

maandag 04 december 2017

Prachtig verhaal in de Tijd-bijlage van Trouw, zaterdag 18 november. Journaliste Karin Sitalsing zit op dezelfde middelbare school als de 19-jarige Pim van der Lee. Ze horen tot dezelfde vriendengroep als hij, februari 1995, verongelukt.

“Als cadeautje voor mijn achttiende verjaardag had Pim met zorg velletjes briefpapier en enveloppen bij elkaar gezocht in verschillende kleuren paars, mijn lievelingskleur. Twee maanden later, op zijn begrafenis, gaf ik Pims ouders een van die velletjes, met een gedicht dat ik voor hem had geschreven. Zijn moeder troostte me. Zij mij! Ik weet nog dat ik dacht: ik ben alleen maar een vriend kwijt; moet dit niet andersom zijn? Maar ik kon niet stoppen met huilen.”

22 jaar later zoekt zij Pims ouders op.

 

Archief 2017