Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 34 - Zestig jaar getrouwd (2/2)

maandag 21 augustus 2017

Papa wil nog één ding zeggen. Vijfitg jaar geleden gaf De Liefste, zijn oudste dochter, hem een spreuktegel voor vaderdag. Wilde die spreuk vandaag aanhalen. Was haar kwijt. Doorzocht het hele huis. Pas toen hij - wij weten hoe hij erover denkt - God vroeg hem te helpen, vond hij de tegel terug.

Laat haar zien: 

Vader worden is een gunst
Vader zijn, dat is de kunst 

Die spreuk klopt niet, vindt hij nu. Maar één iemand stond en staat vierentwintig uur per dag voor iedereen klaar. Hij kjkt ontroerd naar haar: niet vader, maar moeder zijn, dat is de kunst.                    

Archief 2017