Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 46 - Anna (3/11)

zondag 12 november 2017


Haar oude moedertje is dus al bijna een jaar dood…

Maar haar ene broer en twee zussen waren er wel bij. Die moeten geëmotioneerd zijn geweest toen Anna in het interview na de uitreiking vertelde over waar haar liefde voor theater – voor de verbeelding – vandaan komt.
Als zij als kind trots achter haar op d’r zondagste moedertje de kerk uit liep en het ochtendlicht haar daar vol tegemoet trad, keek zij altijd nog even naar boven waar haar vader het orgel bespeelde.

Haar eerste besef dat het leven je niet overkomt, maar maakbaar is. Het inzien van het voorrecht dat je hebt als je in een fijn gezin leeft met ouders die zich inzetten voor jou, maar ook voor anderen…

 

Archief 2017