Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) veranderde 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken. Vanaf juni 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan vier boeken in voorbereiding.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar
de inhoudsopgaven van 2020 (deel 1: A t/m F, deel 2: G t/m Ldeel 3: M t/m R, en
deel 4: S t/m Z), 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en (enkele van) najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat mijn dag al zolang ik mij herinner, altijd begint vóór vijf uur 's morgens, hoe laat het 's avonds ook wordt. En gezien mijn langdurige bestaan als avondmens - met beroepen als theaterjournalist, -programmeur- en directeur - lagen einde en begin vaak dicht bij elkaar en ze hebben elkaar ook dikwijls overlapt. Dan duurde de dag minstens 48 uur. Ik zie dat overigens niet als ijverige verdienste, maar als gelukkige bijkomstigheid. "Maar de slaap die je mist, gaat wel ten koste van je levensduur", voorspelde een arts mij ooit. Dat betekent: tien jaar minder geslapen, tien jaar minder geleefd? Geen win-winsituatie dus.

Week 43 - My Fair Lady (1/10)

zaterdag 28 oktober 2017

Huiswerk aan het doen voor De Taalstaat, waarin ik deze zaterdag te gast ben om te praten over de musical My Fair Lady. Daarin ontfermt professor Henry Higgins zich over het bloemenmeisje Eliza.
Ik las nog eens dat voorwoord van Alan Jay Lerner, de auteur van het verhaal, dat gebaseerd is op het toneelstuk Pygmalion van Bernard Shaw. Lerner schrijft: “Voor de uitgave van Pygmalion schreef Shaw een […] Vervolg […]. Ik heb het […] weggelaten omdat Shaw daarin verklaart waarom Eliza het happy end niet beleeft met Higgins maar met Freddy en […] ik ben er lang niet zeker van dat hij gelijk heeft.” Het ontroerde me weer. In verbeelding kan het: ze leefden nog lang en heel gelukkig…

 

Archief 2017