Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 41 - Wolkers (2/2)

woensdag 11 oktober 2017

Dat vertel ik overmorgen, schreef ik.

Als Karina, echtgenote van Jan Wolkers, de keuken in loopt om iets op te rapen, kijkt zij altijd eerst om zich heen om te weten waar hij is. Want ze hoeft maar te bukken en hij staat al achter haar, ook al is het die dag al de zevende keer. Dus als ze daar niet of niet opnieuw voor in is, kiest ze een andere, afwerende positie. En anders... het bestek laten kletteren, voorover buigen en weten dat hij komt en komt...

Bij onderstaande aquarel van Co Westerik, getiteld Bukkende vrouw (2011), schreef ik bovenstaande passage. Die is te vinden in mijn boek Westeriks Werkelijkheid, waarin ik zijn werk naar mijn hand zet.

 

Archief 2017