Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 41 - Dienstreis 11 E

zondag 08 oktober 2017

Daarna volgt dus nog een les in nederigheid.

Eerder heeft Herman van Veen gezegd dat de show pas over is als het publiek niet meer klapt. Bloemen, zo vertelt hij tijdens zijn gastcolleges aan toekomstige cabaretiers, neem je niet in ontvangst van theaterpersoneel. Het podium is op dat moment immers nog van jou. Moeten er al bloemen komen, zorgt hij daar zelf voor; een van zijn medewerkers kan die dan overhandigen.
En dan die laatste les: applaus halen is buigen voor je toeschouwers. Dit is als dank voor het feit dat zij geld betaalden om naar jou te komen kijken en luisteren. Buigen is je dankbaarheid tonen voor hun aandacht voor jouw verbeelding.

Archief 2017