Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 40 - Dienstreis 11 B

zondag 01 oktober 2017

Gisteravond dus bij de diernière van Ode aan de meester. Die begon met een filmpje rond één ballet, waarin repeterende dansers van over de hele wereld Hans van Manen toedansend hulde brengen. Daarna kwamen de vier choreografieën , teruglopend in chronologie: van On the move (1992) naar Symphonieën der Nederlanden (1987) en Sacrasmen (1981), om te eindigen met het explosieve Vijf tango's (1977), waaraan een eigentijdse invulling is gegeven door de medewerking van Carel Kraayenhof en zijn Sexteto Cayengue.

Ik ben in ons land al jarenlang een vooraanstaand pleitbezorger van de emancipatie van cabaret als professionele theaterkunstvorm. Niet anders dan toneel en ballet. Maar gisteravond waande ik mij toch in een heel andere kunstenwereld - dat geeft te denken. Hierover overmorgen meer. 

Archief 2017