Logboek

Het Logboek (de edities van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier niet meer terug te lezen) veranderde 1 januari 2020 weer van een dag- in een Weekboek. Elke week - een enkele keer iets vaker - schrijven over wat week maakt. Of zoals ik het tegenwoordig noem: ik ben in mijn leven onderweg om mooie dingen aan te raken. Vanaf juni 2021 zal er minder vaak dan wekelijks een bijdrage te lezen zijn; de schrijftijd gaat op aan vier boeken in voorbereiding.

-----

Voor wie een handvat zoekt: met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger echter zijn deze links: daarmee ga je naar
de inhoudsopgaven van 2020 (deel 1: A t/m F, deel 2: G t/m Ldeel 3: M t/m R, en
deel 4: S t/m Z), 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en (enkele van) najaar 2016.

-----

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat mijn dag al zolang ik mij herinner, altijd begint vóór vijf uur 's morgens, hoe laat het 's avonds ook wordt. En gezien mijn langdurige bestaan als avondmens - met beroepen als theaterjournalist, -programmeur- en directeur - lagen einde en begin vaak dicht bij elkaar en ze hebben elkaar ook dikwijls overlapt. Dan duurde de dag minstens 48 uur. Ik zie dat overigens niet als ijverige verdienste, maar als gelukkige bijkomstigheid. "Maar de slaap die je mist, gaat wel ten koste van je levensduur", voorspelde een arts mij ooit. Dat betekent: tien jaar minder geslapen, tien jaar minder geleefd? Geen win-winsituatie dus.

Week 36 - Pieter van Empelen

maandag 04 september 2017

Cabaret Don Quishocking. Pieter van Empelen rechts onder in beeld

Ik heb hier nog geen uur geleden geschreven dat Theo Sontrop dood is of ik krijg het bericht dat Pieter van Empelen, 74 jaar oud, is overleden. Eind jaren zestig mede-oprichter van het legendarische Cabaret Don Quishocking en componist van onder meer Willem Wilminks De oude school en Jan Boerstoels Opa's verjaardag. Ik wist hoe slecht het met hem ging sinds een Carré-feest van Youp van 't Hek, toen hij met stokken liep en bijna niks meer zag. Maar dan toch...
Jacques Klöters - ook Cabaret Don Quishocking - schrijft vandaag: "Hij laat mooie dingen na: een zoon, een kleinkind, een weduwe, een paar gebouwen [Maritiem Museum Prins Hendrik in Rotterdam en Hermitage Amsterdam, FV], goede muziek en veel mooie herinneringen."
 

Archief 2017