Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 30 - Je kunt iets voor ze doen

vrijdag 28 juli 2017

Vandaag in Gedicht Gedacht Huub van der Lubbes Kan ik iets voor je doen? Ik beluisterde het lied wel vijftig keer tijdens onze lange autoritten naar en van Italië en keer op keer ontroerde het me. Zo vanzelfsprekend schreef ik in mijn toelichting dat het goed is dat een spektakel als The Passion een groot en breed publiek kennis laat maken met zo'n troostlied. Alsof ik namens de stichting SIRE streef naar meer begrip voor die slopende geestelijke ziekte. Misschien is dat ook wel zo...

Mijn beste vriend kreeg een paar jaar geleden een depressie. Had bijverschijnselen als paniekaanvallen en slaapstoornissen. Ik heb niet het idee dat ik in die periode voldoende de helpende hand heb geboden. Maar toen ik een jaar geleden zelf onderuit ging, waren zijn vrouw en hij degenen die hier als eersten op de stoep stonden en mij, de radeloze, aan de arm namen. Omdat zij inmiddels wèl wisten hoe erg het is als je zoiets overkomt...

Kan ik iets voor je doen?  Jazeker. Door te bellen en te informeren hoe het gaat en door even op bezoek te gaan om zinnen te verzetten... Op middagen dat de zieke de gordijnen liever sluit dan de deur uit te gaan; op avonden dat zij of hij twijfelt over het nog wel opnemen van de telefoon... En voor wat die slapeloze nachten met steeds somberder gedachten betreft? Zeg dat je bereikbaar bent als ze te lang duren en ben er ook als het echt niet meer gaat...

En lees eens een steungedicht en draai of zing een troostlied als dit bij klein en groter leed. En natuurlijk bij langer leed: een depressie. Wie het heeft meegemaakt, weet hoe ingrijpend het is en helaas blijft. Omdat je je achteraf pas goed realiseert dat je aan de rand van het ravijn hebt gestaan. Als je het kunt navertellen, had je het geluk dat het ravijn nog niet terugkeek. Of misschien lonkte de afgrond wel, maar waren er op dat moment die vrienden, die je op tijd af- en wegleidden...

Je kunt iets voor ze doen.

Archief 2017