Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 25 - Alleen daarover

zondag 18 juni 2017

Frequete bezoekers van deze website en met name dit logboek hebben het gemerkt: soms plaats ik een bericht dat ik de volgende dag alweer verwijder. En zelfs over berichten die ik wèl laat staan, ben ik niet altijd tevreden. Met mijn dagelijkse rubiek Gedicht Gedacht heb ik inmiddels een vaste vorm gevonden. Daarop vertrouw ik zeer, maar met dit logboek ben ik nog zoekende. Ik verdeelde het een tijdje terug in afdelingen als Dienstreis (theater), Uit de tijd (In Memoria) en Klein leven (privéleven), maar juist die laatste categorie staat mij inmiddels al niet meer aan.

Precies een jaar geleden ging een andere website uit de lucht. Daarop plaatste ik sinds 2012 weekboeken: een ambiguë titel, want het was een wekelijks bericht over wat mij week maakte. Althans, dat beweerde ik, maar als ik nu op die periode terugkijk, schrik ik van de schaamteloosheid. Ingegeven door een jarenlange relatie die mij verblindde, waardoor mij dierbare vriendschappen zelfs verloren zijn gegaan. Intussen had ik niet door dat zogenaamde vrienden - met name uit het theatervak - trouweloos waren. Hun gepassioneerde omgang met ons zal ik voortaan anders moeten lezen.

Ik schrijf ons. Ja, we zijn een jaar verder en er is een nieuw ons. Ik noem haar op deze website De Liefste. Zij woont in een prachtig, rustiek dorp in de buurt van Rotterdam. En méér ga ik ook niet zeggen. Wij hebben het fijn met elkaar, met dochters, met honden, met familie en met vrienden - inmiddels de onze: de vriendschappen dus die wèl echt zijn...
Gisteren maakte ik een foto van De Liefste met M., die trouwde met D. in de Buiksloterkerk in Amsterdam-Noord. En van de dag ervoor zijn er familiefoto's uit Katwijk. Maar nee, ik ga ze niet meer delen. Ons leven is van ons; privé valt er op deze plaats niets meer te delen.

Is daarmee deze rubriek overbodig? Allerminst, want er staan mooie plannen op stapel. Werkplannen. Alleen dáárover zal het hier blijven gaan.



  

Archief 2017