Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 23 - Klein leven (13)

vrijdag 09 juni 2017

Zij is tachtig en zij is mijn zus. Die herontmoeting is reden haar een paar dagen later op te bellen. Want er is nòg een zus. Of ik... Als zij nou toch... De barrière die ik voelde om haar aan te spreken, speelt bij haar geen of een ondergeschikte rol. Natuurlijk mag ik mee. "Zal zij fijn vinden."

Vanmiddag waren wij samen bij haar. Elkaar ruim vijf jaar niet gezien; het mij onbekende adres stelt zelfs mijn navigatie voor problemen. Ik blijf een uur bij de zwaar geestelijk en inmiddels ook zwaar gehandicapte vrouw die mij na al die jaren nog moeiteloos herkent. Bijna niemand kan haar verstaan, maar broers en zussen wel. De tijd heeft stilgestaan...

Zij stelt vragen en ik geef antwoord. Zij stelt dezelfde vraag opnieuw en ik geef hetzelfde antwoord. Een enkele keer kijkt zij mij doordringend aan. Dat is wanneer Zus van Tachtig er even niet bij is. In gedachten maak ik haar groot excuus. Soms gaan dingen zoals ze gaan; soms ben je niet meer wie je bent...

Na een uur gaat zij terug naar haar afdeling. Zij is er gelukkig. Ik ga terug naar huis en hoop van harte dat De Liefste er al is. Mijn auto rijdt rondjes, want ik vergeet de navigatie van de huidige tijd en herbeleef momenten uit verleden tijd. Zij is zeventig en zij is mijn zus.  

Archief 2017