Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 21 - Dienstreis (9)

dinsdag 23 mei 2017

Vanmiddag was ik in Tilburg op bezoek in het Duvelhok van Karin Bruers. Ik schreef er hier al eerder over. 

Als je de Bossche Verkadefabriek binnenkomt, weet je meteen dat het klopt. En hoe vaker je er bent, hoe meer die eerste indruk zich uitbetaalt. Het concept van Jan van der Putten is vaak gekopieerd, maar het resultaat is nergens benaderd, laat staan geëvenaard.

Toen ik vanmiddag het Duvelhok binnenliep, had ik zo'n zelfde ervaring. Eigen en niet nagedaan, gekozen met het hart in plaats van het hoofd en zeer, zeer idealistisch en kunstzinnig. Ook dat straalt van elke muur, elke tegel...

"Ik zie Karins hand in alles, werkelijk in alles", zei ik directeur Eefje Kouters, die mij rondleidde en wel wilde weten hoe lang ik Karin al ken. "Al heel erg lang", antwoordde ik. Dus toen die zich even later meldde en wij ons terugtrokken op een bank in het café, ging het nog amper over het Duvelhok en alleen nog maar over ons. 

Hoe levens veranderen in de loop der jaren en hoe... - toen kwam er opeens een plan. Dat zit nu in ons hoofd, maar het komt er binnenkort uit. Wordt vervolgd!

 

Archief 2017