Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 19 - Dienstreis (7)

zondag 07 mei 2017

Dat ik donderdagavond in Den Bosch de voorstelling van Jandino zag, was omdat ik met mijn toegangskaarten De Liefste en de haren een plezier kon doen, maar niet mezelf. Bijna twee uur ergernis vanwege zijn ijdelheid (ik ben rijk en woon in een villa), gemakzucht (ik doe gewoon mijn tv-typetjes), na-aperij (als ik zing als Gordon lijkt het heel wat) en jatwerk (ik kopieer goede grappen van collega's). Maar vooraf hadden we lekker gegeten en na afloop wilde ik de pret niet bederven en ik zei er maar niets over. De Liefste had aan mijn geschuif, gedraai en gezucht al wel gemerkt dat de voorstelling mijn ding niet was, maar besloot er naar de haren toe eveneens over te zwijgen. Fijn om een dag later te vernemen dat die een leuke avond hadden, maar zich ernstig hebben gestoord aan Jandino: ijdel, gemakzuchtig, na-aperig.

Die dag later was dus vrijdag. Ook toen zou er wat te klagen kunnen zijn: een logeeradres met slechts één theeglas voor twee personen en een optelsom van slordigheden, zoals wèl een peper- en zoutstelletje bij het ontbijt, maar beide leeg... Maar in Lutje Kerklaan ben je samen al zo hartelijk ontvangen, wordt er zo verrassend meegedacht over parkeren en stadsrouting, blijken de kamer als geheel en het bed als bijzonder comfortabel goed en is het biologische ontbijt beter dan in welk hotel ook. Kortom: helemaal niks te klagen.
Nee, ik ga geen reclame maken voor dit Bed & Breakfast-woninkje in het centrum van Groningen, want dan wil iedereen erheen en is er de volgende keer voor ons geen plek meer. Maar... het heet dus Lutje Kerklaan en bevindt zich aan de rand van het Noorderplantsoen, vlak bij het centrum. Adres: Kerklaan 15. Niet verder vertellen!


Ja, we waren vrijdag en zaterdag in Groningen om in de buurt van de stad bijzondere mensen in het leven van De Liefste te gaan bezoeken, van wie ik sommigen voor het eerst ontmoette en dat was een groot genoegen. Inmiddels is het zondagochtend en de nieuwe Volvo bracht mij weer thuis. Die auto was deze dagen ons anker. Na mij bijna een jaar lang de luxe ontzegd te hebben, is dat vertrouwde vervoermiddel er weer. Een weloverdachte keuze voor nu en voor later. En de show van Jandino? Da's van vroeger en om snel te vergeten.







 

Archief 2017