Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 17 - Klein leven (10)

donderdag 27 april 2017

Koningsdag. Ik loop naar de supermarkt. Vanaf het parkeerterrein zie ik hem al zitten: een gehandicapte jongen in een rolstoel. Als ik dichterbij kom, kan ik hem inschatten: een jaar of twintig. Hoofd gebogen. Als ik hem bijna passeer, loopt een man vanuit de supermarkt vanachter op hem toe, slaat zijn armen liefdevol om hem heen, zegt vertederd "Zit jij hier lekker van de zon te genieten, zoon" en geeft hem een zoen op zijn wang. De jongen straalt. Ik zie het gebeuren en schiet vol.

Mijn tien minuten in de supermarkt staan niet langer in het teken van boodschapen doen; ik doe alle moeite om mijn betraande gezicht te verdoezelen. Uiteindelijk sta ik weer buiten, maar daar staat die vader nog met zijn zoon. Hij heeft op me gewacht en vraagt: "Ik zag wat er gebeurde. Heb jij soms iets ergs meegemaakt onlangs?" Tranen rollen over mijn wangen. "Nee," zeg ik, "ik heb net iets moois meegemaakt: jullie twee. Dank je wel."

Koningsdag. Ik loop terug naar huis. In tranen. Zal de leeftijd zijn. Zal de drukte zijn. Zal van alles zijn. Maar laat het vooral de zachtheid zijn... 

Archief 2017