Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 17 - Dienstreis (5)

maandag 24 april 2017

Zondagmiddag 23 april in Oosterhout naar Gekust door de eeuwigheid, het theaterconcert van Lenny Kuhr en haar muzikale mannen. Zowat de laatste mogelijkheid van dit theaterseizoen, dat immers naar zijn einde loopt. Er waren goede redenen waarom het nog niet eerder lukte, maar meer waarom het er nu per se wèl van moest komen.

Ik ken Lenny en Rob al erg lang en zij zijn mij zeer dierbaar. Maar het afgelopen jaar, toen ik in een diep dal terechtkwam, heb ik hen teleurgesteld: door te beloven er wel voor hen te zijn, maar daar op het laatste moment toch steeds vanaf te moeten zien en door het contact, ondanks de vriendschap, af te houden. Lag niet aan hen, kwam alleen door mij. Met Rob sprak ik er al een keer over, maar Lenny had ik niet meer gezien. Vanmiddag dus eindelijk weer.

Een nieuwe gitarist: Reinier Voet. Aanleiding voor een vernieuwd akoestisch geluid, want hij speelt niet alleen virtuoos, maar de klankkleuren die hij kiest, staan steeds volledig in dienst van de sfeer van de liederen, die daarmee, ook compositorisch, aan zeggingskracht winnen. Vaste bassist Mischa Kool heeft zich met schijnbaar gemak losgemaakt van het eerdere concept, dat hem veel minder ruimte liet, en speelt met eenzelfde overgave en intensiteit. Lenny tussen haar beide sterke mannen in: kwetsbaar als het mag, beschouwend als het kan en krachtig als het moet. En met nog altijd die prachtige zangstem!

Al bij het openingslied, Altijd thuis - een van de vele nieuwe liederen -, moest ik vechten tegen mijn tranen. Dat had met het afgelopen jaar te maken, met het elkaar zo lang machteloos niet kunnen bereiken en met herinneringen aan de tijd toen het gewoon was elkaar vaak te ontmoeten. En zeker ook met de harmonie van die drie mensen op dat podium en hun materiaal in klanken en woorden. Maar bovenal: Ik zat hier zomaar met De Liefste; hoe kunnen levens zich veranderen en verrijken. Ook tranen van geluk dus. 

Hier hoort u Altijd heimwee met Reinier Voet. Maar die opname is van september 2016 en toen was hij er pas een maand bij; de intensitviteit van zijn spel heeft alweer zoveel aan kracht gewonnen.

En hier de opname met nog gitarist Cor Mutsers en met, naast Mischa Kool, ook pianist Frans de Berg. Dat is een opname van de hommage Altijd Heimwee, die ik in 2015 met Lenny & Rob samenstelde voor de clubzaal van de Verkadefabriek. Die uitvoering was op 9 februari: de geboortedag van Herman Pieter de Boer; een in Memoriam aan de op 1 januari 2014 overleden tekstschrijver. Er werd aan meegewerkt door Daisy Correia, Wim Daniëls, Miranda van Kralingen en vele anderen, onder wie natuurlijk Lenny Kuhr zelf.

Die avond, 9 februari 2015, vertelde zij in haar inleiding over het moment waarop zij hun lied - hij tekst, zij muziek - nog voor hem zong in het ziekenhuis, vlak voor zijn dood. Maar niet over het feit dat zij het al met zich meedraagt vanaf 1993: het moeilijkste jaar van haar leven. Zij besloot bij Herman Pieter de Boer, met wie zij al vanaf 1981 samenleefde, weg te gaan. En ze verloor haar stem, om die pas een jaar later terug te vinden. Toen maakte zij een nieuw album, samen met gitarist Freek Dicke. Het titellied: Altijd heimwee.

Anno 2017 zingt zij het nog altijd. Deze zondag in de Schelleboom in Oosterhout. Goed haar daar weer te zien. En vanaf nu te blijven zien. Hopelijk ook nog steeds in 2027 met de Liefste en mij op zomerse zondagen aan een maaltijd in hun tuin in Nederwetten. En, ook nog altijd met ons vieren, in 2037 aan de Rotte in de buurt van Rotterdam. Met nog altijd heimwee.



Boek met cd: 14 liederen, waarvan de meeste ook deel uitmaken van de
gelijknamige voorstelling, waaronder de 2016-versie van Altijd heimwee




Archief 2017