Logboek

De weekboeken van 2012 t/m najaar 2016 zijn hier, om persoonlijke redenen, niet meer terug te lezen. Het Weekboek heet inmiddels Logboek en is letterlijk een Dagboek.

Van de zomer van 2017 tot mei 2018 vang ik mijn berichten in 120 woorden: de lengte van het dagelijkse IK'je op de achterpagina van NRC-Handelsblad. Daarna bestaan die 120-woordenberichten korte tijd niet uit losse afleveringen, maar vormen zij een geheel, per aflevering genummerd. Als ik ook die voorwaarde loslaat, zijn logboeken voortaan zo lang als ze moeten zijn.  

In 2019 besluit ik de logboeken voortaan te nummeren, zodat zij gemakkelijk zijn terug te vinden - in de eerste plaats voor mezelf! Aan het einde van het jaar moet de teller op 365 staan. En ja, oplettende lezer: meestal loop ik behoorlijk op de zaken (lees: data) vooruit: elke dag immers dient zich aan hoofd en hart veel méér aan dan te vatten is in één enkele aflevering. 

-----

Met de pijl rechts van ARCHIEF (zie onderaan deze pagina) ga je terug naar het vorige jaar; met de pijl links vooruit naar het volgende. Handiger zijn de links hierna: daarmee ga je naar de inhoudsopgaven van 2019 en 2018 en de logboeken van 2017 en najaar 2016.

Dat in het beeld de klok op vijf uur staat, is omdat ik elke ochtend schrijf van 5 tot circa 8 uur.

Week 15 - Klein leven 7)

donderdag 13 april 2017

Vandaag het bericht dat Dora Rodic haar Mechelse herder Rex niet terug krijgt. Haar hond was in beslag genomen nadat hij in september 2016 twee kinderen en een fietser had gebeten bij een speeltuin in Dordrecht. Maar... de hond bleek bij nader onderzoek - een gedragstraining - niet gevaarlijk en mocht onder voorwaarden naar zijn baasje terug. Totdat bleek dat niemand wist waar Rex was. En vandaag laat het Openbaar Ministerie weten dat de hond tijdens de procedure al was 'vervreemd'. Lees dat maar letterlijk en figuurlijk: aan een ander toegewezen. De rechter geeft toe dat de hond mogelijk niet overgedragen had mogen worden, maar... dan dient een nieuwe procedure te worden opgestart...

Het deed me terugdenken aan Bob. Ik haalde hem in de zomer van 2012 op bij een opvangadres in Vlaanderen. Ik verneem dat hij is gedumpt door jongeman P., wiens vriendin niks heeft met honden. Zij stelt hem voor de keus: of die hond eruit of ik vertrek.
Maar als ik in contact kom met die vroegere baasjes, spreekt opeens een heel andere, veel schrijnender waarheid. Dat Bobby, die negen jaar bij P. was, niet meer bij hen woont, is het gevolg van een dramatische gebeurtenis, gevolgd door een zeer ongelukkige samenloop van omstandigheden. Niks gebrek aan liefde; juist de liefde voor het beest wordt hun fataal.

Vanaf dat moment houd ik de mogelijkheid open dat Bobby's toenmalige baasje hem eens komt bezoeken. Om te zien hoe goed het met Bob gaat; om eindelijk te kunnen berusten in het afscheid na negen jaar.
Aanvankelijk is een foto als bijlage bij een mail al reden voor P. voor een dag vol verdriet. Maar later wil hij het toch aan: de liefde voor zijn hond van wie hij houdt, wint het van de angst voor de pijn waarvoor hij vreest. We spreken af dat hij een bezoek brengt: zondagmiddag 22 september 2013. En hij komt...

P. heeft mij 's ochtends gemaild dat behalve vriendin J. ook zijn moeder meekomt. Geen probleem natuurlijk: Bobby leefde acht jaar van zijn leven in haar gezin.
Als ze voor de deur parkeren, laat ik Bobby naar buiten gaan en hij springt van vreugde om de herkenning bijna de auto in. En wat er daarna allemaal gebeurt... Hij rent heen en weer tussen moeder en zoon, springt van blijdschap bij hen op schoot en er weer af en er weer...
Ik stel voor dat we met de honden gaan wandelen en onderweg zonderen moeder en vriendin en ik ons wat af van P. en Bobby, zodat ze even samen kunnen zijn. En daarna.. Ja, daarna...

Zij arriveren om 12 uur en tussen dan en 15 uur herinneren zij zich de mooiste momenten met Bob. Zakdoeken komen tevoorschijn, worden opgeborgen en opnieuw gepakt. Het High-Five-commando blijkt hij nog te kennen, evenals het doodliggen en nog veel meer.
Die middag zie ik Bob zoals ik hem nog nooit heb gezien en ook nooit meer zal zien. Totale overgave aan hun liefde, aan een diepgeworteld verbond van jaren waarvan ik geen weet heb en waarop ik geen invloed heb. Zij zien hem zoals zij hem zo graag altijd hadden willen blijven beleven. Als... Als niet...
Tranen drogen. Het moment van afscheid wordt uitgesteld. "Kom nog gerust eens terug", zeg ik als hint, maar het blijft stil. "Fijn dat jullie er waren", maar ook daarna zijn zij er nog steeds. Want ze weten: op het moment dat we opstaan, is dit geluk voorbij...

Dan neemt P. Bob nog één keer in zijn armen en de hond laat het zich opnieuw welgevallen als een baby die nog niets van de wereld weet. Een overgave zo sereen dat ik er heel stil word. 

En nog altijd: als ik deze foto zie, schiet ik vol.
Als Bob na dit moment terugtrippelt naar zijn plaats, begint P. enorm te huilen. En als gevolg daarvan ook zijn moeder en dan ook zijn vriendin en dan ook ik... Het afscheid komt onverwachts, is ongemakkelijk, maar ook onverbiddelijk...
Ik til Bob op en loop tegelijk met hen mee naar buiten. "Ik zal goed voor hem blijven zorgen", zeg ik nog eens...

Ik hoop dat Dora Rodic Rex terugziet. De hond van haar 'vervreemd'? Echt niet...`

Nabericht:
Bob is gestorven 29 mei 2015; hij werd slechts twaalf jaar.





 




 

Archief 2017